Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2007

Γκρέτα Μπόρκμαν και Μοναλίζα Γκρίν

Εικόνα
στα προσεχώς!...

ως τότε Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!!

Αχ Αννούλα του χιονιά....

χρόνια πολλά Μαμά!
Σ'αγαπάω!

comme conclusion...

Sunrise Avenue - Fairytale Gone Bad



''...Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad...''

γέννα

...η ζέστη την έλιωνε. Αισθανόταν σιγά σιγά τη θερμοκρασία να ανεβαίνει στο σώμα της κι εκείνη να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Το νερό δρόσιζε τα χείλη της και την ψυχή της. Το έπινε τόσο λαίμαργα που στο τέλος μην προλαβαίνοντας τις ανάσες το άφηνε να τρέξει στο λαιμό της, στο στήθος της μετά στην κοιλιά της και τελικά στα πόδια της. Έσερνε τα απομεινάρια του ύψους και του βάθους της σαν περιπλανώμενος ακροβάτης που τον απέσυραν νωρίς λόγω αστάθειας. Μέσα στο μυαλό της γυρνούσαν χρώματα, χιλιάδες χρώματα…και ξαφνικά…μαύρο!

Καιρό τώρα το παθαίνει αυτό. Χρώματα, χρώματα, χρώματα και ξαφνικά σκοτάδι! Την τελευταία νύχτα που είδε το ίδιο όνειρο ξύπνησε μούσκεμα από τον ιδρώτα. Ήταν αδύνατον να κουνηθεί. Το σώμα της μέσα στην αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού είχε παγώσει. Μόνο τα βλέφαρά της σάλευαν. Κάτι ήθελαν να πουν τότε. Τον κοιτούσε κατάματα όλη τη νύχτα δίχως να του μιλά. Νόμισε πως την καταλάβαινε. Τίποτα δεν κατάλαβε. Λέξη από όσα είπαν εκείνη τη νύχτα τα μάτια της.
Το πρωί την β…

Μιλώ -IV- ( με τιμή)

-κυρία Ιονέσκο...
-πείτε μου!
-το πεπρωμένο φυγείν αδυνατον, λένε...
-το γνωρίζω αγαπητή μου! και τους δίνω δίκιο!
-και τί σκοπεύετε να κάνετε εσείς γι'αυτό;
-απολύτως τίποτα!
-Ωωωω!Μα πώς; Εσείς, μια κυρία με το κ κεφαλαίο,η κυρία Ιονέσκο, μία γόνος οικογενείας με την ιστορία της δικής σας και θα αφεθεί στους παρορμιτισμούς της σαν μια απλή γυναίκα;
-κι εγώ ''απλή'' ξεκίνησα. και το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον,λένε...

Μη με ρωτάς,δε θυμάμαι... Μη με ρωτάς,σε φοβάμαι.

Ένα το χελιδόνι (Μίκης Θεοδωράκης)


Το γελαστό παιδί (Μίκης Θεοδωράκης)


Ο Αρχηγός (Μάνος Λοϊζος)


Της Αγάπης Αίματα (Μίκης Θεοδωράκης)


Ο Δρόμος (Μάνος Λοϊζος)




σαν σχολική γιορτή! Γιορτή!

Κύριε άνθρωπον ουκ έχω...

«Κύριε άνθρωπον ουκ έχω....», είναι το παράπονο του παραλυτικού, που βγαίνει απ’ τα χείλη του και φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος από τότε, και φτάνει, ακόμη μεγαλύτερο, μέχρι την εποχή μας.
Μέσα στο ανώνυμο και πολύβουο πλήθος, που συνοστιζόταν γύρω του, αυτός αισθανόταν μόνος με μόνιμους συντρόφους την ασθένεια, την έσχατη αδυναμία και την θανάσιμη απόγνωση.
Ανίατη αρρώστια τον είχε αφήσει 38 ολόκληρα χρόνια ακίνητο πάνω στο κρεββάτι του πόνου του. Πρόσθετο βάρος ήταν η εγκατάλειψη από πρόσωπα συγγενικά, φίλους και συμπατριώτες. Ήταν ολομόναχος στις δύσκολες ώρες. Είχε φτάσει στα έσχατα όρια της απελπισίας και περίμενε τη στιγμή, που θα κατέβαινε ο άγγελος να ταράξει τα νερά, μήπως βρισκόταν κάποιος δίπλα του να τον βοηθήσει. Και στα 38 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, δεν βρέθηκε ο άνθρωπος, που θα του πρόσφερε βοήθεια.Η παρουσία του Θεανθρώπου γίνεται αντιληπτή, εκεί στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, από τον παραλυτικό με την ερώτηση: «Θέλεις υγιής γενέσθαι!» και η απάντηση: «Κύριε, άνθρωπ…

''...συ παίρτς το άλας και τρέχ'ς;...''

Εικόνα
Πέρα από τη χαρά που πεταρίζει μέσα μου για το περί δικαίου αίσθημα που έβαλε τα γυαλιά στις περγαμηνές των γιαλαντζί Δικαίων αυτής της παράταξης και χαιρετίζοντας τις δηλώσεις του κ. Σκανδαλίδη για το αποτέλεσμα στο 25% του καταμετρημένου εκλογικού σώματος (μακάρι αυτό το ήθος να ήταν μεταδοτικό στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.!!) θα ήθελα να καταθέσω μια φράση που περνάει στο σόι από γιαγιά σε κόρη κι εγγόνα (θέλει ποντιακό αξάν όμως...) , προς γνώση και συμμόρφωση σχετικά με το αγγούρι (αφορμή στάθηκε το ποστ της Γητεύτριας - Ciao Bello!) και τα τεκτενόμενα των τελευταίων 60 ημερών στην μεγάλη δημοκρατική παράταξη:
το λοιπόν, έλεγε η γιαγιά
''όποιος λέει σε η ψωλή μ' αγγούρ' έν, συ παίρτς το άλας και τρέχ'ς;''
(ακούς Μπένι; εσύ Κίμων; Ανδρέα Λ. με λαμβάνεις;..)

αυτά. και εις άλλα με υγεία λοιπόν και σύντομα να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και τον απωλεσθέντα προσανατολισμό, χωρίς ακρότητες και πάντα με ήθος.
Χρόνια Πολλά!

Της Άρνης το Νερό - Σταύρος Σιόλας

Η Άρνη ήταν αρχαία νύμφη, κόρη του Αίολου και μητέρα του γενάρχη Βοιωτού, η οποία ανέλαβε από τη Ρέα την ανατροφή του θεού Ποσειδώνα.

Έτσι, για να πω πως σε κέρδισα...

Αλέκα Κανελλίδου - Δημήτρης Μητροπάνος ''Δίδυμα Φεγγάρια''

αΓγΕΛίΑ

Εικόνα
ζητείται δράκος και βάτραχος για παραμύθι.
πριγκίπισσα έχει βρεθεί.
(κόντρα ρόλος: απαραίτητος)
πληροφορίες: εντός

-φτάνει; -όχι,λίγο ακόμα....

Εικόνα
άλλες 2 εβδομάδες...






και τέλος η εξεταστική!!!

στον ποιητή Δ.Μ.* (*Δεν Μπορώ)

Εικόνα
Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
με υπαινιγμούς και επιούσιων νηστείες
αυτοθυσία στους Ολύμπιους αφήνεσαι
στη Σαπιέντζα τιμωρούνται οι αμαρτίες

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
του, μες τη νόσο του, υγιούς μυαλού σου κατά τ’άλλα
ευλογημένος ο καρπός του ελαιόδεντρου
κι ανέσπερα ρεφάρουνε τα μπάρκα τα μεγάλα

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
κι ένα Kαλάθι τη ζωή σου κουβαλάει,
καφές, τσιγάρο πρωινό και φύγε γρήγορα!
Ξυπνά ένας στίχος που τους δυο μας δε χωράει…

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
βάλε να παίξει στα μονόπρακτα η Έλλη
κατρακυλούνε μες τους δρόμους ρίμες κάλπικες
κι η Σαπιέντζα δεν αλώνεται με βέλη...

Τα τσιμέντα

Εικόνα
Φτερά δυο μέτρα έβγαλα
και θέλω να πετάξωπως θα ξεφύγω έλεγα το δρόμο μου ν' αλλάξω...

Πού να σταθώ, πού ν' ανεβώ
στο πιο ψηλό κοντάρικαι πριν να πέσω στο κενό να δώσω μια να τιναχτώ να φτάσω το φεγγάρι...
Ρίζες στην άμμο έβγαλα και θέλω να βλαστήσω στην τύχη χαμογέλαγα για να μη βλαστημήσω

Πως να σταθώ να κρατηθώνα κάνω την πατέντα κι ακόμα δύναμη να βρω για να φυτρώσω στο μπετό να σπάσω τα τσιμέντα...

με αφορμή αυτό το τραγούδι σας αποχαιρετώ προς το παρόν.
σύντομα θα τα ξαναπούμε.
οι φίλοι δε λένε αντίο,μόνο γειά χαρά!

φιλικά, Monaliza



Επίσημος...αγαπημένος (θα μου επιτρέψετε...)

Εικόνα
Θοδωρής Παπαλουκάς

''Είναι τρέλα, είναι τρέλα το παιδί με το τεσσάρι στη φανέλα!''

Ελλάδα- Σλοβενία 63-62... είναι αυτό που λέμε διεκδίκηση!



Πιστεύω εις έναν Theό...

Πονοκέφαλος...

Εικόνα
...ξαναχτυπά την πόρτα μου.

Πείτε του να φύγει.

Τα χάλια μου! (Εκλογές 2007)

-να δεις τι θα δείξει σήμερα στις 9 η τηλεόραση;.. πως το λένε;..
-την πολιτική συζήτηση λες;-όχι βρε! άλλο πράμα έχει. να δεις πως το λένε...-debate?-άνα γεια σου! ντιμπέιτ!-και θα το δεις;-φυσικά! θα βάλω να μουλιάσουν τα ρεβίθια, θα ξεπικρίσω και τις μελιτζάνες και μετά...άσε!...έχω να σιδερώσω δύο πλυντήρια.. έ, κι όπως θα πατάω τους γιακάδες του προκομένου θα το δω!-ποιό;-το ντιμπέιτ καλέ! καλά...εντελώς άσχετη είσαι μου φαίνεται!

Θεωρίες αριθμών

Εικόνα
Ο μετρονόμος σπάθιζε τον χρόνο.
Ο τοίχος όριζε τον χώρο.
Ο ορίζοντας έμοιαζε με αυταπάτη, χωρίς να είναι.

Κι εγώ, καταπίνοντας τις ανάσες μου,
έμαθα να κάνω υπομονή.

Μέχρι που ο ορίζοντας χάθηκε στην ουρανοθάλασσα.
Κι ο τοίχος γκρέμισε γιατί σάπισε -ή σάπισε γιατί γκρέμισε-.
Κι ο μετρονόμος, έρημος σύντροφος της σκιάς του,
βάλθηκε να παριστάνει το αριθμητήρι που του λείπουν οι εκατοντάδες.

Η θάλασσά μου σκοτείνιασε
κι ο φάρος συγχρονίστηκε με την καρδιά μου κι έσβησε.

Corre Lola, Corre...

Es la vida la que empuja y la que aprieta.
._

Σιωπή 2007μ.Χ.

Εικόνα
-μη με κοιτάς έτσι. ντρέπομαι. που το σαβουάρ βιβρ μου επέβαλε να δείξω ότι με νοιάζεις. και που το ''κρίμα...'' που ξεστομίζω δεν έχει βάθος ούτε δάκρυ, παρά μόνο μια άνευρη συμπόνια. γι'αυτό σου λέω, ντρέπομαι. μόνο μέσα στους καπνούς βρήκα το θάρρος να σου τα πω. σαν ξαναβγεί ο ήλιος σου, έχω μάτια ατροφικά και θα με θαμπώσει. όταν βγει ο ήλιος μου, θα κρυφτώ πάλι στη σπηλιά μου.
συγγνώμη.

Αλητοπαρέα

Δυο αλητάκια, ζωντανά χειμωνολούλουδα
τα όνειρά μου κάθε αυγή διαφεντεύουν
το 'να φωνάζουν Προσμονή και τ' άλλο Θύμηση,
σαν τους Δερβίσηδες στα σπλάχνα μου χορεύουν.

Ντε και καλά να μου ταράξουνε τα σχέδια
σκοπός τους πάντα να με βγάλουν απ΄το δρόμο
στήνουν παγίδες σα νομίζω πως τους ξέφυγα,
κάνουν τα λάθη μου να μοιάζουνε με νόμο.

Θεσσαλονίκη

Εικόνα
Στο Αλκαζάρ μετρούν τους κόμπους στις ανάσες
βρωμιά πικρή, στυφή φωνή που τη θερίζουν
φωτιά και θάνατος τη γη θυμό ποτίζουν
κι η νύχτα κένταγε νότες υγρές και μπάσες.

Απ’του Βαρδάρη τα τερτίπια να ξεφύγουν
μόνη τους προίκα τ’αδειανό τους προσωπείο
σώματα κρύα ζητιανεύουν ιατρείο
και τον καπνό τους σαν παλιό παλτό τυλίγουν.

Της Εγνατίας το σουλάτσο ν’αποφύγω
στο 406 σ’έκανε δικό της
αλλά δε γούσταρε να’σαι τ’ αφεντικό της
''άι σιχτίρ!'',είπε,''μποέμισσα θα μείνω''.

Καράβια λιμανιού δηλώνουν φύση τροχοφόρα
μεταμοντέρνου σινεμά ο σκηνοθέτης
είναι της άλλης του ζωής φθηνός επαίτης
σα δε λογάριασαν τα σμύρνα του για δώρα.
Αμήν.





Για ένα κορίτσι που τα μάτια του γελούσαν...

Συντρίμμια και χαλάσματα του κόσμου τα θεμέλια

κι η μοναξιά ξαναχτυπά την πλάτη μου με γέλια.


Σαν με κοιτά, με τιμωρεί και μου θυμίζει

σαρκαστικά πως μόνο αυτή γραμμές ζωής ορίζει.

Ένα κορίτσι που τα μάτια του γελούσαν

μες τον καθρέφτη το κοιτώ, χωρίς μυαλό για να σκεφτώ.

Το μάγουλό του αγγίζω τρυφερά μα κείνο λιώνει

καθρεφτισμένο βλέμμα που ’χεις γίνει σκόνη.


Οι ρίζες μου ξερές, τρυπούν τη γη έξω να βγουν να με χτυπήσουν

για το νερό που στέρεψε να με κατηγορήσουν.


Και μένω εκεί στο πουθενά, θολή σκιά, γυμνή ηχώ

φαντάσματα,στοιχειώσαν οι φωνές. Δεν ζω.



Ε, και τί έγινε που κάηκε κι ο Γράμμος;..

Εικόνα
ε,και τί έγινε που κάηκε κι ο Γράμμος; Ούτε κάθε μέρα τον βλέπουμε, ούτε δίπλα μένουμε... ε,και στην τελική...


...το Δάσος δεν χρειάζεται προστάτες!
Αν δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο,
είναι άξιο της μοίρας του.

βρε δε βαριέσαι...


Δε βαριέμαι ρε φίλε, δε βαριέμαι!

Τα χέρια

Τα χέρια σου μην τα ξεχνάς
δεν τα ‘χεις μόνο για να τρως , για να πληρώνεις και να γδύνεις...
Τα χέρια σου μην τα ξεχνάς
μην τα κρεμάς ,ξερά κλαδιά στα πλάγια του κορμού σου…

Τα χέρια σου μην τα ξεχνάς
έχουν καρδιά κι αυτά και θέλουν να τη δώσουν.
Άστα να τη δώσουν.
Τα χέρια σου μην τα ξεχνάς μέσα στις τσέπες.
Τα χέρια σου κοντάρια του Εγώ σου μα κι ασπίδες
μια κλειδωμένη αγκαλιά και ένα χάδι…
Είναι οι φωτιές που σου φωτίζουν τις στιγμές σου και τις λύπες.
Τα χέρια σου είναι κουπιά καλοφτιαγμένα , για το μακρύ ταξίδι του Οδυσσέα
Είναι το άγγιγμα στη γη για να ανθίσει…
να δώσει λούλουδα και φρούτα… και χυμούς και νέκταρ... μα πρώτα στάρι…
Είναι που πιάνεις το μολύβι κι αρχινάς με το α.. και ξανά το α… και φτάνεις στο ω…
κι αναφωνείς χαρά μεγάλη… και γράφεις κι υπογράφεις…
Είναι τα χέρια που ιδρώνουν στην αγωνία… στον πόνο κλείνουν… στη χαρά χειροκροτούν…
είναι τα χέρια που κρατούν την πρώτη ανάσα του έρωτα
και της γέννας το κλάμα στα χέρια φτάνει… τα χέρια το κρατούν… στα χέρια σβήνει…
Είναι τα χέρια …

Του κουτιού τα παραμύθια... (δε θέλω να μεγαλώσω)

Μιλώ -III- (με βουτιές)

Εικόνα
-Θα 'ρθεις να βουτήξουμε;
-Μαζί;...
-Ναι,μαζί.
-Και τί θα κερδίσω;
-...σαν τί θέλεις;
-Δεν ξέρω.
-Μιαν ανάσα...
-Μπα...
-Έλα...υποσχέθηκες πως κρουαζιέρα θα με πας, γιατί με νοιάζεσαι και μ'αγαπάς...
-...
-Έλα...
-...
-Λοιπόν, όποιος με μια ανάσα φτάσει μακρύτερα θα κερδίσει ένα φιλί από τον άλλο...
-Και γλυκό καρπούζι απ' το βάζο;
-Και γλυκό καρπούζι!
-Έγινε!

Ζαλίζομαι σου λέω...

Εικόνα
Ζαλίζομαι σου λέω! Κατέβασέ με! Σε παρακαλώ...

Κινούμενη Άμμος

Όπου κι αν κοιτάξω η νύχτα με πνίγει
όσο κι αν φωνάξω, κανείς δε μου ανοίγει….
Άκουσα τους ήχους , σαλπάρουν γαλέρες
ξέρω…πλησιάζουν πιο δύσκολες μέρες…

Όλα γύρω τρέχουν μα δεν τα προφταίνω
χρόνος δε μου μένει και δεν περιμένω.
Ζω με μια ανάσα στης τρέλας τη σκέψη
ως την άλλη όχθη ποιος τάχα θ’ αντέξει;…

Μα είναι το ρεφραίν που μου λείπει κι ο στίχος
κι η μικρή ζωή μου κατέληξε μύθος.
Ίχνη ευτυχίας,κινούμενη άμμος
χίλιες και μια νύχτες, αράβικος γάμος….

Φόρα το καπέλο του μάγου και νιώσε
όλους τους τριγμούς της αγάπης και δώσε,
και στου παρτενέρ την ατάκα αφήσου
γράψε το φινάλε της πρώτης ζωής σου…

Όσο το αδράχτι με κόπο γεμίζεις
κι όλα πως σε βάση γερή τα στηρίζεις,
τόσο θα σου σπάνε κατάρτια οι ανέμοι
γιατί ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει...


Του Ποταμού

Εικόνα
Χίλιες ανάσες κουμαντάρουν το πετάλι μου
τραβέρσα, νύχτωσε, τυφλοί σε κατηφόρα
οι φίλοι γι’άλλη μια φορά σταθήκαν δώρα
όταν το αίμα ξαναφλέρταρε τη ζάλη μου...

Φυσάει αέρας κι εγώ μέσα του βουτάω
τώρα που γήτεψα του ποταμού το μένος,
στέκομαι μέσα του και νιώθω σαν χαμένος
πόσες υπάρχουν όχθες να παραπατάω;...

Είν’το νερό αλλιώτικα θανατερό,σαν απαγορευμένο
που την ψυχή και το κορμί μου διαλύει
σαν μία θλίψη που όλο μέσα μου θα δύει
και τις ελπίδες απ’το ρέμα ανασταίνω...

Αν θα σε βρουν του πρωινού οι ηλιαχτίδες πλάι
σε ποταμού περπατησιά ,φωτιά σβησμένη
είναι η σκέψη της που θα σε περιμένει
κρυφά τις νύχτες σαν τ’ αστέρια σου μετράει...


Πορφυρές Σεισμογραφίες -II- ( Home Edition )

Η αγάπη σου δεν αρκεί για να με ζήσει.
Είναι όμως αρκετή για να με πεθάνει.

Με ένα όπλο γεμάτο αγάπη, στραμμένο πάνω μου, με σημαδεύεις κάθε που γυρνάς απ’ το γραφείο. Μιλώ για μεταθέσεις συναισθημάτων που γεννοβολούν ενοχές... Μιλάς για ενοχές που γεννοβολούν παιδιά...''Θα έδινα και τη ζωή μου για σένα'', βροντοφωνάζεις.
Σιωπή.
Με ένα βλέμμα οπλισμένο από κείνη την αγάπη, ξέρεις...τη δική σου, με κοιτάς...
Με ένα βλέμμα αφοπλισμένο από κείνη την αγάπη, ξέρεις...τη δική μου, σε κοιτώ...Σημασία δεν έχει για ποιόν πεθαίνεις.------------------------------Σημασία έχει για ποιόν ζεις.
-Μπαμ-

Πορφυρές Σεισμογραφίες -II-

Η αγάπη δεν αρκεί για να ζήσω.
Είναι όμως αρκετή για να πεθάνω.
Με ένα όπλο γεμάτο αγάπη, στραμμένο πάνω μου, με σημαδεύεις κάθε που γυρνάς απ’ το γραφείο.

Με ένα βλέμμα οπλισμένο από κείνη την αγάπη, ξέρεις...τη δική σου, με κοιτάς...

Με ένα βλέμμα αφοπλισμένο από κείνη την αγάπη, ξέρεις...τη δική μου, σε κοιτώ...


Σημασία δεν έχει για ποιόν πεθαίνεις. Σημασία έχει για ποιόν ζεις.

-Μπαμ...-



Αναγνωστήριο ( Κωνσταντίνου το ανάγνωσμα )

Με κάτι σαν χαμόγελο αλλάζεις σελίδα
βυθίζεσαι στο κείμενο και τάχα μ’ αγνοείς
δήθεν στη Γνώση λέοντος διεκδικείς μερίδα
τα γυναικεία νεύρα μου πάλι καταπονείς!

Φωτοτυπώ συνήθειες, πως πίνεις τον καφέ σου
και στο μπλουζάκι το κουμπί που αφήνεις ανοιχτό…
Μέσα στο χαρτομάνι σου τι ψάχνεις; έλα, πες μου!
Ο έρωτας σου ξέφυγε και τρέχει προς τα δω!

Διάλειμμα στο διάλειμμα πάει κι αυτή η μέρα
στο δώδεκα κεφάλαιο και πάλι σταματώ
αξονικές, μαγνητικές ξεμείναν στον αέρα
αν δεν μιλήσεις αύριο, θα σου μιλήσω εγώ!

Μαμά...δεν μπορώ να κοιμηθώ μαμά...

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και τούτο
μικρό μικρό σου το 'δωσα
μεγάλο φέρε μου το...

Να' ναι ψηλό σαν το βουνό
ίσιο σαν κυπαρίσσι
κι οι κλώνοι του ν' απλώνονται
σ' ανατολή και δύση...

Αχ, αχ νάνι...

Το γελεκάκι που φορείς εγώ στο ’χω ραμμένο
με πίκρες και με βάσανα στο ’χω φοδραρισμένο...

Άιντε, το μαλώνω, το μαλώνω
άιντε κι ύστερα το μετανιώνω
άιντε, το μαλώνω και το βρίζω
άιντε την καρδούλα του ραΐζω...

Φόρα το μωρό μου, φόρα το χρυσό μου
γιατί δε θα το ξαναφορέσεις άλλο πια...
Φόρα το για να ’σαι, για να με θυμάσαι
για μετάξι έχω τα σγουρά σου τα μαλλιά...

Με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στου καραβιού την πλώρη
και ήρθε και με ξύπνησε του καπετάνιου η κόρη...

Άιντε, το μαλώνω, το μαλώνω
άιντε κι ύστερα το μετανιώνω
άιντε, το μαλώνω και το βρίζω
άιντε την καρδούλα του ραΐζω...

Φόρα το μωρό μου, φόρα το χρυσό μου
γιατί δε θα το ξαναφορέσεις άλλο πια...
Φόρα το για να ’σαι, για να με θυμάσαι
για μετάξι έχω τα σγουρά σου τα μαλλιά...


Μαμά..
Σου μιλάω, μ'ακούς;
Μαμάαα...
Κοιμήθηκες μαμά;....

(Τ…

''. . . C'est passé . . .''

Εικόνα
Φόρεμα φορά πλατινέ, που δεν το ξανάδε ποτέ
και στα δυο της πόδια κρυστάλλινες γόβες…
Άστρα στα μαλλιά της σκορπά, το ‘χε δει πολύ σοβαρά
σαν ήταν μικρή όλο το ‘κανε πρόβες…

Κείνος είναι πιο αμπιγέ, με κουστούμι θα ’ρθει ριγέ
δίχως το καπέλο του βήμα δεν κάνει…
Δείχνει να ‘ναι τόσο κομψός, είναι και ψηλός και λιγνός
κι απ’ την ευτυχία χτυπά στο ταβάνι….

Σαν είχε περάσει ο καιρός, είπαν ας αρχίσει ο χορός
κι έτσι τις ζωές τους για πάντα ενώσαν…
Μα ήταν το φουρό ντεμοντέ και ο έρωτάς τους passé
κι όπως κοιταχτήκαν γυμνοί, μαρμαρώσαν…

ε ξ α ί ρ ε σ η

Εικόνα
*με την ελπίδα πως για τη νέα γενιά των γιατρών το malpractice θα είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
*με την πίστη πως από μέρους μου θα κάνω ό,τι μπορώ για να είναι η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.
*με την ευχή πως σε τούτη τη χώρα θα έρθει η στιγμή που οι σωστές και επαρκείς υποδομές για ένα υγιές Εθνικό Σύστημα Υγείας θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.


για την Αμαλία...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΊΑ...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα τη…

Δίδυμες μέρες (καθ'οδόν σφαίρες)

Εικόνα
Καθ’ οδόν καθρεφτίζονται μέρες
μ’ ένα τζιν κι ένα μαύρο μακό
αλητεύουν δυο δίδυμες σφαίρες
μεθυσμένες, να κάνουν κακό.

Γεννημένα στο χώμα τα πάθη
τα μισά της μισής μου ζωής
τί γυρεύεις στο νου μου ακόμα;…
τώρα αν φύγεις, μπορεί να σωθείς.

ain't no sunshine

Εικόνα
ain't no sunshine

Πορφυρές Σεισμογραφίες -Ι-

''Μου λείπει μισός Ήλιος.
Σαν κοιταχτείς στης πρωινής ματιάς της τον καθρέφτη,θα τον βρεις.
Να του πεις να γυρίσει.
Τον χρειάζομαι.
Αιμορραγώ.
Εγώ. Η Γη. Σου.
Αίμα. Ανάμνηση αρχέγονης Θάλασσας μέσα μου.
Ζωογόνα.
Ελπιδοφόρα.
Φωτιά θανάτου κυλά. Το μέσα μου ξανά τυλίγει το έξω μου.

Πορφύρα και Λάβα.
Ο Εγκέλαδος ξύπνησε πάλι.Μόλις αποκοίμισα στα σπλάχνα μου εκείνο το κορίτσι.

Ταράξατε τους κύκλους Του. Ξανά.
Δεν γράφω. Όχι. Δεν γράφω.
Τώρα σεισμογραφώ.

Mιλώ -II- (με μυρωδιές)

Εικόνα
-καλησπέρα -γεια..μήπως ενοχλώ;-όχι, δεν ενοχλείς. απλά δε θα μείνω για πολύ.-…-μαγαζί βλέπεις σε λίγο…-δεν πειράζει. ένα γεια ήθελα να σου πω.-να’ σαι καλά.-να’ μαι …-τι λέει ο Βορράς;-τι να πει; Βορράς… αυτό από μόνο του λέει πολλά. εσείς εκεί; μυρίσατε τις πορτοκαλιές;-θα σου ‘λεγα Νοτιάς, αλλά είναι προβλέψιμο. τις μυρίσαμε.-και;-δεν έχει και… η μυρωδιά πλανιέται κάθε Απριλομάη…-ομόρφυνε η ζωή σας; φέραν τις ελπίδες και τις προσδοκίες κοντύτερα;-όπως κάθε χρόνο.-ευλογημένη η γη που τέτοια δώρα κάνει.-ελπίδες…προσδοκίες… αυτές έρχονται και άνευ μυρωδιάς πορτοκαλιάς… απλά όλα είναι μες στο μυαλό.-εσύ με την υγεία σου είσαι καλά;-εντάξει πάει. κάνω κάτι σχήματα για μια εστιούλα..αλλά καλά πάει…ο Θαλασσινός τι λέει; να το αγοράσω;-ναι.. ‘’να ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία’’…

Μιλώ -I- (με κραυγές)

-και γιατί δε μιλάς;-μιλώ.-παιδιόθεν…-από βρέφος. με κραυγές.-καταντά γελοίο να παριστάνουμε τους χαζούς, δεν το βλέπεις;-δεν παριστάνω τον χαζό.-αλλά;-δεν έχει αλλά! δεν πα-ρι-στά-νω τον χα-ζό!-μάλιστα. καλά.


''. . . Φ ε υ γ ι ό . . .'' (Οι Συμπληγάδες πάλι το 'βαλαν στη μέση...)

Εικόνα
Της ερημιάς μου το αβάσταχτο φευγιό
δε βρήκε τόπο στεριανό για να χωρέσει
τρέχει ασθμαίνοντας σε δήθεν τελικούς
οι Συμπληγάδες πάλι το ‘βαλαν στη μέση…

Τη χιλιομέτρησε τη γη απανωτά
-και στο φινάλε δανεικά του τα χρεώνει...-
Οι νυχτωμένες Κυριακές στην εθνική
το ‘παν..''Ποτέ δεν έλιωσε μια λέξη τόσο χιόνι!''

Συκοφαντήθηκε αναίσχυντα, φθηνά
κι ο Άγιος Μάρτιος αυτόμολος ετάχθη
στους εφιάλτες με τους δαίμονες μαζί,
φύλλα πορείας που τιγκάρανε στα λάθη.

Οι Συμπληγάδες δεν ξανάνοιξαν ποτέ
τρελό κι αδέσποτο φευγιό, ναυαγισμένο...
μονάχα χίμαιρες τα όνειρα κι εγώ
αλαφροΐσκιωτη…τη Γκρέτα περιμένω…

Οι Συμπληγάδες δεν ξανάνοιξαν ποτέ…