Πάντα στο ντεκ, σε μια σεζ-λονγκ...

μιλώ XV ( με τον κηπουρό )

2011-04-30T23:53:00.004+03:00

-Ξέρεις πόσο καιρό έχω να πετάξω καινούργιο φυλλαράκι; Πολύ... Καλό χώμα έχω, στον ήλιο βγαίνω, με σκάβω μονίμως γύρω-γύρω και μέσα-μέσα... Όσο για νερό, όταν βρέχει ποτίζομαι.
Γιατί δεν ανθίζω, μου λες;

επιτάφιος

2011-04-22T23:03:00.004+03:00

θέλω να γίνω μικροσκοπική και να καθίσω πάνω στο αριστερό σου αυτί.

κι από εκεί να δούμε μαζί την περιφορά του επιταφίου μου.

εσύ, άραγε, ξέρεις να εξημερώνεις ανθρώπους;

μιλώ XIV - αντιδραστικά

2011-03-27T14:39:00.001+03:00

δεν ποστάρω τίποτα,
δεν μιλώ για τίποτα,
είμαι ελεύθερη!

μιλώ XIII - για να κάνω εντύπωση

2011-03-11T13:33:00.006+02:00

-καλά, όλα αυτά στο blοg τα γράφεις γιατί τα σκέφτεσαι ή απλά για να κάνεις εντύπωση;
-για να κάνω εντύπωση καρδιά μου, γι' αυτό και δεν θα ξαναγράψω τίποτα.
-δεν το είπα γι' αυτό.
-ξέρω, το είπες επειδή με αγαπάς.

στον Π.

ξεχάστηκα.

2011-03-04T16:21:00.003+02:00

κι εγώ ξεχάστηκα। προσπαθώ να ξαναβρώ το ίσο। θα το βρω।
Ε.

ι.κ.

2011-02-06T14:48:00.007+02:00

Αν ήσουν εδώ θα μου έλεγες απλά : κάνε την καύλα σου και μην ακούς κανέναν και τίποτα. αν αυτό σ' αρέσει, αυτό να κάνεις. δική σου είναι η ζωή, δική σου κι η επιστήμη. μην ακούς εμένα, τη μάνα σου, τους φίλους σου και τους ''φίλους''. μη σε νοιάζουν τα λεφτά, μη σε ενδιαφέρουν οι καβάτζες για το ξενκίνημα. δε χάνονται όσοι πραγματικά κάνουν αυτό που αγαπάνε. κι εσύ το αγαπάς. το έβλεπα. το βλέπω ακόμα. σε παρακολουθώ κι ας μη με βλέπεις.

κοριτσάκι ( μην κοιμηθείς, δεν τελειώσαμε )

2011-01-30T17:43:00.006+02:00

Κύμματα και βράχια .
Όμορφα κύμματα και όμορφα βράχια . Και χαμένα .
Άσχημα κύμματα και άσχημα βράχια . Και κερδισμένα .
Λάφυρα αυτής της ζωής .
Δεν γύρισες τελικά . Δεν πειράζει .
Τώρα πια είμαι εντάξει .
Δε σε έχω ανάγκη όπως παλιά . Τώρα, απλά που και που σε χρειάζομαι .
Τώρα σ΄αγαπάω για όσα μπορείς και όσα δεν μπορείς. Μα πιο πολύ για όσα προσπαθείς .
Τίποτα σπουδαίο για τον κόσμο .
Για τον μικρόκοσμο όμως, κάναμε επανάσταση κοριτσάκι .
Μην κοιμηθείς. Δεν τελειώσαμε.

χαμήλωσε

2010-11-11T10:56:00.002+02:00

χαμήλωσε, από ψηλά δεν ζωγραφίζονται τα όνειρα....

2010-10-29T16:30:00.001+03:00

καλύτερα να χάνεις , παρά να χάνεσαι...

καλό χειμώνα!
Ε.

καθρέφτες

2010-06-13T21:17:00.006+03:00

Χιλιάδες καθρέφτες, ποικίλου μεγέθους
εγκαταστάθηκαν μέσα μου. Μπορεί να ήταν εκεί από παλιά, δεν ξέρω...
Εγκυμονούν τελευταία, γεννούν στο λεπτό ζωντανά είδωλα
και μετά θάβουν τα πεθαμένα τους.
Μαζί καταπίνουν και μένα. Με μασάνε καλά καλά κι αν είμαι τυχερή και δε με φτύσουν, με καταπίνουν.
Άλλες φορές με ξερνάνε στην άβυσσο και χαρά στους έχοντες τεφροδόχους.

Πιο μεγάλη μοναξιά από το σκοτάδι μπροστά σε ένα καθρέφτη δεν υπάρχει.

Σάτυρε χρόνε. Κοροίδεύεις ξεδιάντροπα τη γύμνια των αισθημάτων κι αψηφάς εγωιστικά το όνειρο.
Δεν είναι εποχή για όνειρα. Είναι τα μόνα που μπορείς με ασφάλεια να προβλέψεις πως στην επόμενη στροφή θα ξεπουληθούν για ένα πιάτο φαϊ, χθεσινής μέρας.

Πεταλούδα - Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2010-06-06T21:33:00.001+03:00

νο κόμεντ, ντάρλινγκ! ιτς ινάφ!

2010-05-12T22:19:00.001+03:00

-Χωρίς λόγια-

κ α μ ή λ α (ανασφάλιστη μοναξιά)

2010-04-24T01:49:00.005+03:00

Μας τελειώσαν οι αγάπες, τα φρου-φρου και τ'αρώματα
ξημερώσαν οι νύχτες και νυχτώσαν τα σώματα.
Σε ρωτάω να μου πεις τι συμβαίνει και χάθηκα
τι συνέβη και νιώθω σα να μπήκα σε νάρθηκα.

Δεν είν' έτσι η εποχή που ανθίζουν τα ανθίζοντα
κι ούτε βλέπω γραμμή που να μοιάζει μ'ορίζοντα.
Νιώθω σαν μια καμήλα στης ερήμου την έρημο
με αξία στο ζύγι όσο πιάνει σ'ωφέλιμο...

Σου ζητάω να μου πεις πως θ'αλλάξουν τα πράγματα
πως θα'ρθει ο καιρός που θα γίνουν και θαύματα..

Κι εγώ σου δείχνω το φεγγάρι με το δάχτυλο
κι εσύ μου δείχνεις ένα τοίχο με το χέρι
''ανασφάλιστη μοναξιά ζητάει ταίρι''...

Ριστάρτ

2010-04-17T11:58:00.006+03:00

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο. Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα. Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου, αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή, σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ' ένα πολύ γόνιμο παράπονο... Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ' αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα..…Όταν κάποιος με απορρίπτει, δεν ρίχνω το φταίξιμο σ' αυτόν. Λέω πως είμαι προς απόρριψιν. Αυτό λέγεται ηττοπάθεια. Είναι πραγματικό; Ή είναι κάτι που το επιτρέπω να συμβαίνει γιατί μου δίνει αφορμές να ξεσηκώνομαι, να ψάχνομαι, ν' αναστατώνομαι; Σαν όλη η ανθρωπότης να περιμένει να της δώσω τα συμπεράσματά μου περί του τι είμαι! Αλλά δεν περιμένει καμιά ανθρωπότης να της δώσω τα συμπεράσματά μου (...) Επομένως, είναι ένα νοσηρό σύμπτωμα που το πολύ, πολύ, στο κουτρουβάλιασμά του μέσα, να φέρει στην επιφάνεια το μισοπτώμα κάποιου στίχου που εγώ τραβάω έξω από την αμμουδιά και του δίνω το φιλί της ζωής (...)
Βλέπω ότι συνεχώς μετακινώ μια πέτρα... Ενώ έχω τόσο πολύ αίσθημα και τόσο πολύ σπαραγμό μέσα μου, δεν ξέρω γιατί το μεταφορικό τους μέσον προς τα έξω είναι ένας μηδενισμός. Δεν έχω κανένα λόγο να είμαι απελπισμένη. Δεν είμαι απελπισμένη. Έχω όμως ένα συνεχώς δυσάρεστο προαίσθημα για την πορεία των πραγμάτων. Κι αυτό με κάνει να είμαι τόσο πικρόχολη και σαρκαστική -προ πάντων απέναντί μου.
…Από την άλλη πλευρά όμως, πρέπει να πω ότι πάρα πολλά από αυτά που έζησα, ή μάλλον αισθάνθηκα, τα αισθάνθηκα για να τα χρησιμοποιήσω για την ποίηση. Συμβαίνει στους ποιητές που δεν έχουν φλέβα ποιητική, είναι οι λεγόμενοι βιωματικοί. (…) Οφείλει κανείς να ζει ένα πράγμα με την ένταση που του προκαλεί, κι ας βλάπτει το δεσμό αυτή η μονομερής ένταση. Κατά τη γνώμη μου, βλάπτεται ο δεσμός από το ότι το ένα μέρος παραπροσφέρει, παραπροσφέρεται, παρά είναι παράφορο. Αλλά είναι και τόσο απίθανο να συμπέσουν οι βαθμοί του αισθήματος ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, παρά ενδεχομένως για μία μόνο στιγμή. Από εκεί και πέρα έχουμε χάσματα κι αυτό βοηθάει στο να μεγαλώνει το αίσθημα του ενός, να μικραίνει του άλλου, και να γίνεται αυτό το συναρπαστικό είτε παιχνίδι, είτε κυνηγητό, είτε μαρτύριο, αλλά οπωσδήποτε συναρπαστικό! »

Τα λόγια ανήκουν στην Κική Δημουλά.

κι αυτή θα ήταν η τελευταία ανάρτηση.
αλλά δεν θα είναι!!! σε πείσμα των καιρών!

καλώς σας ξαναβρήκα!
Monaliza

Μπλογκαρισμένη

2009-12-13T22:30:00.002+02:00

Ιστολόγος από πείσμα
για μια λανθασμένη ιδέα...
κάποτε έγραψα τρεις λέξεις
να μου κάνουνε παρέα.

Τους μιλούσα μου απαντούσαν ,
κι ετσι φτιάξαμε ιστορίες
και μετρήσαμε αποστάσεις,
μες τις πολυκατοικίες.

Σου χα πει πως είμαι blogger,
''τι είναι αυτό, μου λες, δεν ξέρω;''
-Είναι ο μοντέρνος τρόπος
που την τέχνη μου υποφέρω!

ευτυχία

2009-12-12T22:59:00.003+02:00

Το πρώτο χρόνο ήμουνα άγιο παιδί στρωμένο,

το δεύτερο με γέλασε μια πλάνα αγκαλιά,

το τρίτο ξημερώθηκα σε άγνωστα κρεβάτια,

το τέταρτο τους φίλους μου αποχαιρέτησα...

Στην κολυμπήθρα ρίξανε νερό αλκοολούχο

και το όνομα που μου ‘δωσαν ήταν χαμένο ρούχο...*

και το όνομα αυτής,Ευτυχία...**

* τα λόγια αυτά ανήκουν στη φωνή του Σωκράτη
**κι αυτά στη φωνή του παπά.

πάλι για μένα δεν έμεινε τίποτα.

closed

2009-10-05T20:29:00.003+03:00

το κατάστρωμα θα κατεβάσει για λίγο ρολά. για οτιδήποτε, ρωτήστε δίπλα.
Μόνα

ως τότε, δείτε αυτά...

Εκλογές 2009

2009-10-03T13:40:00.002+03:00

φταίει κι ο Χοντρός κι ο Λιγνός

America America (Elia Kazan ) - Στην Αμερική (Θ.Παπακωνσταντίνου-Σ.Μάλαμας)

2009-09-28T13:04:00.003+03:00

Μιλώ -XII- (για μήλα)

2009-09-23T15:16:00.005+03:00

- μην περιμένεις να πέσει το μήλο όταν πεινάς, άπλωσε το χέρι και κόψε το!

- καμιά φορά χρειάζεται κάποια μήλα να πέφτουν μόνα τους... Του Νεύτωνα για παράδειγμα
άλλαξε ολόκληρη ανθρωπότητα......

Κώστα σε ευχαριστώ..

πλήρης

2009-09-19T13:43:00.005+03:00

αυτό την απασχολούσε τελικά. κι ας προσπαθούσε μάταια να πείσει τον εαυτό της για το αντίθετο. σήμερα το συνειδητοποίησε. πως τελικά αυτό που ψάχνει να ανακαλύψει είναι σε ποιανού τη μνήμη ζει. όχι ποιός την έχει στη μνήμη του. νοιάζεται και αναζητά εκείνους που της επιτρέπουν να ζει μέσα στη μνήμη τους. εκεί να ξυπνάει, να γελάει, να κλαίει, να τραγουδάει και να σιωπά.
πόσοι έχουν χώρο στη μνήμη τους για άλλους; πόσοι ξέρουν να διαγράφουν δικά τους αρχεία για να δώσουν χώρο σε άλλους; και γιατί να το κάνουν;
εκεί είναι λοιπόν το πρόβλημα.

ότι των περισσοτέρων η μνήμη είναι πλήρης από αυτάρεσκες δημοσιεύσεις.

2009-09-13T21:04:00.002+03:00

Κουράστηκα...

Δεν είναι αυτός που θες

2009-09-06T22:19:00.005+03:00

Δεν βάζει λέξεις στα τραγούδια
ούτε ανάσες μες τα λόγια
γεμίζει η γλώσσα του με χνούδια
σαν δε διαβάζει απ' αναλόγια...

Δεν είναι εκείνος που ακους
ούτε κι ο άλλος που δε βλέπεις
δεν είν΄ της μελωδίας νους
ούτε των στίχων ο καθρέφτης...

Μόνη σου πρέπει να τον ψάξεις
δε θα σου πω εγώ ποιός είναι
μες τα fm σε όλες τις πράξεις
στις έντεκα, αέρας γίνε...

Μιλώ -XI- (για όσα είσαι)

2009-09-01T17:32:00.005+03:00

Είσαι η μνήμη και η λήθη μου.
Είσαι μια στιγμή γεμάτη τίποτα σε ένα τίποτα γεμάτο στιγμές.
Αυτό είσαι.

Τα ανυπόδητα πόδια μου όταν χιονίζει.
Το ξέσκεπο κεφάλι μου τον Αύγουστο.
Το κάρβουνο στα μάτια μου και στα μαλλιά μου είσαι.
Κι η στάχτη στο τζάκι μου είσαι.
Αυτό είσαι.

Ένας διαρκώς μεταβαλλόμενος ρυθμός στη μονότονη νύχτα μου είσαι.
Η νύχτα μου είσαι.
Ο καφές που δεν ήπια είσαι.
Τα γάντια μου είσαι. Το μαγιώ μου είσαι.
Η ταρσοραφή των ματιών μου είσαι.
Το πρόγραμμα των εξετάσεων είσαι.
Κι οι σημειώσεις μου είσαι. Και το χαρτί που τώρα γράφω είσαι.

Μόνο ο άνθρωπός μου δεν είσαι.

Μιλώ -X- (στα κύματα)

2009-08-13T17:35:00.004+03:00

Στα απόνερα ενός κύματος πνίγεται
το επόμενο.

Στων Οριζόντων το ξημέρωμα μάταια ψάχνεις
το ημέρωμα των Ανθρώπων και των Πραγμάτων
τη δικαιολογία για τα αδιέξοδα των φοβισμένα αδιάβατων δρόμων.

Κι όταν ξυπνήσεις μουσκεμένος αλλά στεγνός κατά Τόπους
στη μέση ενός κρεββατιού, της Μεγάλης Ερήμου

θα δεις πως φταίχτης για όλα τούτα ήταν τ' απόνερα ενός κύματος που πνιγαν άλλο κύμα.

2009-07-16T12:51:00.002+03:00

"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "
Ν.Κ.

Καλό Καλοκαίρι!

χνούδια

2009-07-03T21:23:00.003+03:00

Μην πεις πως είσαι λυπημένη
ποτέ μην τον αφήσεις να το δει
κι ας έχει μες τα μάτια σου γραφτεί
εσύ να δείχνεις πάντα θυμωμένη.

Μην πεις πως είναι ποιητής
ποτέ μην ξεστομίσεις τέτοια λόγια
γιατί θα σ' οδηγήσουν σε υπόγεια
που μόνη κι αυτοβούλως θα θαφτείς.

Τα λόγια αυτά δε γίνονται τραγούδια
για ποίημα είναι λίγα και φτωχά
μα έτσι είναι τα όνειρα, πικρά
και φεύγουν από πάνω μας σαν χνούδια...

Χαμήλωσε

2009-06-24T19:21:00.004+03:00

Χαμήλωσε όσο μπορούσε.Γονάτισε. Ακούμπησε τις κνήμες στο χώμα. Ανακάθισε πάνω τους και ίσιωσε το κορμί του. Ακούμπησε τις παλάμες στους μηρούς. Όχι, δεν θα μιλήσει. Τίποτα δεν θα πει. Δεν θα παρακαλέσει. Το 'κανε μια. Στη δεύτερη δεν θα καταθέτει απλά τη γύμνια του. Στη δεύτερη θα σκίζει τη σάρκα του. Τα λόγια αυτά, ξέρω δεν τα καταλαβαίνεις.Εσύ έμαθες μονάχα νούμερα να διαβάζεις. Μα στη ζωή καμιά φορά ένα κι ένα δεν κάνουν δύο.Και το ένα καμιά φορά γίνεται άπειρο. Κι όταν σου γίνει μηδέν, πάλι να πιστεψεις θέλει άπειρο να γίνει.Όχι με ''αν'' και '' έστω''. Αλλά με το να συγχωρείς αληθινά το μηδέν και να αντέχεις το άπειρο. Δεν είναι λόγια επιτηδευμένα, όπως μου χες πει. Επικήδειος είναι.

Μιλώ -IX- (παραλλήλως)

2009-06-19T00:07:00.002+03:00

με ρώτησες αν περπατάνε οι σκιές.
περπατάνε σου είπα.
όχι μου απάντησες.

θέλεις να δώσουμε ραντεβού αύριο;

Μιλώ -VIII- (και κλαίω )

2009-06-14T21:06:00.001+03:00

Μην κλαις. Δεν είναι που βραδιάζει στον κόσμο μου.
Είναι που μου τελείωσαν τα σπίρτα
κι άλλο φως δεν έχω μέσα σε τούτο το βαρέλι.

Δεν έμεινε στο τραπέζι ούτε ένα ποτήρι γεμάτο.
Όλα άδεια.
Με πάτησες σταφύλι Αυγουστιάτικο.
Σε Δρύινο βαρέλι μ’ έκλεισες πέρσι το καλοκαίρι.
Κι ακόμα ωριμάζω στη φυλακή μου. Γι ‘αυτό σου λέω.
Μην κλαις. Δεν είναι που σκοτείνιασε.
Είναι που μου λείπουν τα σπίρτα μέσα στο μεθύσι που του λείπουν οι γωνίες.

Χτυπάει την πόρτα μου το καλοκαίρι κι εγώ δεν τ’ ακούω.
Πάρε σε παρακαλώ τα χέρια σου απ’ τ’ αυτιά μου.

Τάκης και Μαρίκα

2009-06-14T11:57:00.006+03:00

Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον

Τι θέλω πια να δέχομαι την προστασία της Μούσας;
Να σφίγγω την καρδιά μου να δεχτεί
τις νέες αγάπες, πίστες και χαρές της,
τάχα πως είναι μοίρα μου κ' είναι και διαλεχτή!

Πάει ο καιρός που αχτιδωτό το αστέρι της ματιάς μου
έφεγγε και των θείων και των γηίνων.
Ω των παθών δεν κράτησα εγώ την ανόσια Λύρα,
εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.

Και τραγουδούσα τον καημό της άσπιλης ψυχής μου
μεσ' στων δακρύων την ευχαριστία
κι όλη η χαρά του τραγουδιού μου ήταν, πως τη φωνή μου
θα τη δεχόταν μια βραδιά μπρος στη φτωχή του εστία.

Κι ως διάβαζα στα μάτια του κάποτε τη χαρά του,
ποιά δόξα ακριβή να πω;
Στο χωρισμό μας τού'φερναν σα χελιδόνια οι στίχοι
μήνυμα, πως από μακριά διπλά τον αγαπώ.

Τώρα καμιά, καμιάν ηχώ δεν άφησε η φωνή μου
σπαραχτική όταν γέμισε μιας νύχτας το σκοτάδι.
Όμως όλοι φοβήθηκαν και γω πιστεύω ακόμα
αληθινά πως τη βαριά χτύπησα πόρτα του Άδη.

Λοιπόν γιατί να δέχομαι το κάλεσμα της Μούσας;
Σαρκάζει η πίστη μέσα μου των θείων και των γηίνων.
Μια ανόσια Λύρα των παθών σε μένα δεν ταιριάζει.
Εμένα τα τραγούδια μου ήταν μόνο για Κείνον.

Μαρία Πολυδούρη

Δικαίως

2009-06-08T15:53:00.002+03:00

Ανυπόγραφες υποσχέσεις
ξετυλίχτηκαν,
και μ΄άφησαν να δω
πόσο κενός μπορεί να είναι ένας λόγος
όταν στο κορμί πιστώνονται απωθημένα.

Κι ύστερα
ένας ανεμόμυλος πήρε τα μαλλιά μου
και τα όνειρά μου,
στην άπνοια του απομεσήμερου
και τα ακούμπησε στα χέρια σου, που μόλις είχαν χαϊδέψει εκείνη.

Εκείνη τώρα ξαπλώνει πλάι σου
αγκαλιάζοντας την υπογραφή μου.
Η Μοίρα σου πλαγιάζει στο κρεβάτι σου στη μεριά μου
κι εσύ πλάι της στον ύπνο του άδικου.
Δικαίως.

Αλήθεια (το ψέμα ήταν ψέμα εξ αρχής )

2009-05-26T21:21:00.004+03:00

Καμία δεν κατάφερες να πεις
αλήθεια που τη λήθη να ταράξει
λησμόνησα κι εγώ τη συμβουλή
που ζήταγε όσα λες να δω στην πράξη.

Στην άκρη των χειλιών σου ένα φιλί
στ' αλήθεια απ' τα χείλη μου έχει φύγει
κι εσύ να κουβαλάς ένα παιδί
που μ' όνειρα τα όνειρά του πνίγει.

Συντόνισες του χρόνου το ρυθμό
γυμνό το βασιλιά χτυπάς με βέλος
το ψέμα ήταν ψέμα εξ αρχής
μα ας μείνει η αλήθεια μας στο τέλος...

π υ ξ ί δ α

2009-04-18T17:59:00.004+03:00

όλα τα ξέρεις εσύ. όλα.
και στο τάβλι με κέρδισες, πασχαλιάτικα.
τίποτα δεν ξέρω. απολύτως τίποτα.
όλα τώρα τα μαθαίνω. ένα προς ένα. βήμα προς βήμα, από την αρχή.

καλή Ανάσταση καρδιά μου!

Το μέλι

2009-03-27T05:06:00.003+02:00

Δίχως να το καταλάβει
ξαναγλίστρησε στο μέλι
ερωτεύτηκε αιφνιδίως
κείνος όμως δεν την θέλει.

Τα 'χει χάσει και δεν ξέρει
τι να πει και τι να κάνει
για να εξιστορεί τον πόθο
μάλλον μια ζωή δεν φτάνει.

Κι άλλοτε πάλι θυμώνει
που όλο κάνει το ίδιο λάθος
''να ερωτεύεσαι παιδί μου,
μέτρο να χει όμως το πάθος!''

Κι έτσι κλείνεται στο βάζο
μόνη κολυμπάει στο μέλι
κι όταν μια φορά τη διώχνουν
δέκα εκείνη δεν τους θέλει!

πονοκέφαλος

2009-03-08T15:29:00.002+02:00

Λέξεις σκόρπιες που δε βρήκαν
τη σειρά να στοιχιθούνε
έξω στάζουν σε σταγόνες
μέσα μου όμως θα πνιγούνε.

Στα Depon κάνω θυσία
το κεφάλι μου θα σπάσει
πονοκέφαλος στο ζύγι
κι οι ελπίδες μου στη χάση.

Λέξεις σκόρπιες που δε βρήκαν
τη σειρά να στοιχιθούνε
έξω στάζουν σε σταγόνες
μέσα μου όμως θα πνιγούνε.

έρχεται κρύο - Αρλέτα

2009-02-27T23:42:00.003+02:00

Κι απόμεινα παιχνίδι σ’ ένα πάρκο
που πια κανείς δεν θέλει να το δει
κι αν κάθομαι ακόμη και σου γράφω
είναι γιατί σε πόνεσα πολύ...

Κι απόμεινα βαγόνι σ’ ένα τρένο
που βγήκε κάποια νύχτα απ’ τη γραμμή
κι αν κάθομαι ακόμη κι επιμένω
είναι γιατί σ’ αγάπησα πολύ...

Κοίτα να ντύνεσαι καλά
κι έρχεται κρύο
Ξέρεις, δεν είπα πουθενά
για μας τους δύο...

στίχοι : Κυριάκος Ντούμος
μουσική : Λάκης Παπαδόπουλος
1984 - ''Περίπου''

Έρχεται κρύο, να ντύνεσαι καλά.Κι ας λένε πως έρχεται άνοιξη...

μιλώ - VII - ( για ταξίδια )

2009-02-20T22:58:00.004+02:00

-άμα φύγεις θα με πάρεις μαζί σου;
-δε γίνεται.δε χωράς στον κόσμο μου.
-ούτε στο δικό μου χωράω.

'Οσκαρ

2009-02-19T17:06:00.006+02:00

Hugh Jackman

Πότε είπατε είναι η απονομή;....

Παρακαλώ όπως σημειώσετε τη διακριτικότητα του παρόντος Ιστολογίου καθώς παραθέτει μόνο πορτρέτα του κ.Jackman κι όχι ολόσωμες,συχνά ημίγυμνες εμφανίσεις, οι οποίες βέβαια αφθονούν στο διαδίκτυο. Σκοπός ήταν (και παραμένει) η προβολή της Έβδομης Τέχνης.

Εκ της Διευθύνσεως.

Στα τυφλά

2009-02-05T01:44:00.005+02:00

Γυρίζοντας τον κόσμο με το ένστικτο
ξεστρατισμένου ραβδοσκόπου σε λιμάνι,
για την αγάπη του ξανάμεινε χαρμάνι
και στα τυφλά θα κυνηγήσει το ανέφικτο.

Ζωή που χρεοκόπησε στις νύχτες της
κι οι μέρες αδιάφορα περνούσαν
πυξίδες που στο Νότο τη γυρνούσαν
μες τα σεντόνια καθώς έψαχνε τις τύχες της.

Απότιστες ζημιές που λογαριάστηκαν
στη φλόγα της πιο όμορφης απάτης
''άμα δε λιώσουμε μαζί...'',που λέει κι ο Σωκράτης
να σε φιλήσουνε προσμέναν , μα κουράστηκαν.

Μαρίκα και Τάκης

2009-01-27T19:33:00.013+02:00

Μέρες. Βδομάδες περίμενε αυτή τη στιγμή. Αυτή που θα την έκανε να πιάσει ξανά χαρτί και μολύβι. Είχε καιρό να γράψει. Δεν είχε τι να πει. Έτσι μου λεγε στις κουβέντες που κάναμε όλο και πιο συχνά τελευταία. Κι ήταν κάτι που της ερχόταν να το κουβεντιάσει τις πιο παράξενες στιγμές. Περπατώντας στο δρόμο, μετρώντας πιέσεις, γράφοντας ιστορικά. ''Πάλι καλά που υπάρχουν και τα ιστορικά...'', μου έλεγε με χαμόγελο μπερδεμένο με μια γεύση απογοήτευσης. Τα σκεφτόταν αυτά μέσα στο λεωφορείο. Να κρατιέται από τη χειρολαβή, να πιάνει το βλέμμα που τη λοξοκοιτάζει από το απέναντι κάθισμα, να νιώθει ένοχη είτε γιατί σήμερα είναι ψιλοαχτένιστη είτε γιατί χτένισε τα μαλλιά της πολύ πετυχημένα - παραδόξως την άγχωναν και οι δυο καταστάσεις. άλλα ούτε και το να μην είχε μαλλιά θα ήταν λύση-. Όλα αυτά τα σκέφτεται στην καθημερινή διαδρομή από το σπίτι στο πανεπιστήμιο και πάλι πίσω. Πόσο καιρό έχει να γράψει... Από κανέναν δεν έλειψε η γραφή της. Και τί να γράψει; Τι και για ποιόν να μιλήσει; Η πρώτη της αγάπη έχει ήδη χρόνια που έφυγε ανεπιστρεπτί. Οι επόμενες αγάπες έφυγαν πριν καν έρθουν. Τα όνειρα της ζωής της υλοποιούνται όσο αντέχουν. Τα υπόλοιπα προς το παρόν μένουν όνειρα. Σταμάτησε και να τραγουδά τελευταία. Μόνο καμιά φορά μου τραγουδά όταν την κάνω μπάνιο ή όταν τη βάζω να κοιμηθεί. Και την κιθάρα έπαψε να τη χαϊδεύει. Μέχρι που σκέφτεται να την στείλει στη μάνα της στο πατρικό, να την έχει εκείνη ξαπλωτή να μη σκευρώσει. Και δεν διαβάζει τελευταία. Τα μάτια της βέβαια δεν την πολυβοηθάνε, μα αυτός δεν είναι λόγος σοβαρός για να σταματήσει κανείς το διάβασμα. Θα το αρχίσει είπε πάλι από απόψε το βράδυ, βράδυ Κυριακής.
Συνάντησε τον Τάκη και τη Μαρία σήμερα. Πριν τους δει είχε φτιάξει ένα κολιέ. Το φόρεσε. Με μωβ και λαδιές χάντρες. Τις μωβ τις αφιέρωσε στη Μαρία. Τις λαδιές στον Τάκη. Τι λαδιές δηλαδή, πράσινες ήταν αλλά τι να πεις..άνθρωπος δεξιός ο Τάκης κι από τα γεννοφάσκια του πιστός στο κόμμα. Οι καιροί άλλαξαν σε αυτόν τον τόπο. Τα κόμματα όχι. Κι εκείνος μαζί. Αλλά του το συγχωρούμε του Τάκη γιατί είναι ποιητής. Άλλοθι. Όχι,δεν του τα συγχωρώ γι’ αυτό. Αυτά τα κάνει η Μαρία. Εγώ τον συγχωρώ γιατί απόψε, βράδυ Κυριακής, ξανάπιασα για χάρη του χαρτί και μολύβι.

α ε ρ ι κ ό

2009-01-14T12:12:00.004+02:00

''αερικό λεν την αγάπη που αγαπώ...''

θα τα ξαναπούμε σύντομα. ως τότε καλά ταξίδια να 'χουμε.

Monaliza

ασκήσεις θάρρους : το εννέα

2008-12-24T16:28:00.004+02:00

Καλά Χριστούγεννα σας εύχομαι με περισσότερη αγάπη και λιγότερη μοναξιά...
-και θάρρος άγιε-Βασίλη.. θάρρος στείλε! κι άσε τα ελαφάκια για τ'αγοράκια!
σας ασπάζομαι θερμά.
Χρόνια πολλά!
Monaliza

Ρουά ματ σε δύο πράξεις

2008-12-19T22:26:00.007+02:00

Ιντερφερόνεια ζωή σε δύο πράξεις

η μία πριν κι η άλλη μετα την ευτυχία
μετράς ανέμους μ' άπνοια στη φαντασία
πρώτο το λάβαρο της δείλιας σου να κάψεις...

Ρουά ματ έκανες σκληρό στο βασιλιά μου
σ' ένα παιχνίδι που 'χει μόνο νικημένους
εγώ εντάχθηκα εξ' αρχής με τους χαμένους
λευκή βασίλισσα θρηνώ τη μοναξιά μου...

Δεν ειν' του πλήθους οι φωνές που σε χλευάζουν
ούτε η δική μου η στεντόρεια ιδέα
μόνος σου την εμβέλεια στερείς απ' την κεραία
και οι φωνές που σου μιλούν στα μέσα σου κουρνιάζουν...

Λεξοτανείλιος ψυχή με εξορίζεις
φόβος μη χάσεις τη ζωή σου επί ματαίω
κάθε σου λάθος καταπίνω -λες και φταίω-
κλείσε τα μάτια με το βλέμμα με φοβίζεις...

[....]

το παιδί

2008-12-09T17:38:00.010+02:00

για το δειλό κι ευθυνόφοβο Κράτος που ''με μαγκιά'' σκότώνει ένα παιδί γιατί του αντιμίλησε αλλά κολώνει ''διακριτικά'' μπροστά σε 1000 αληταράδες που σπάνε, καίνει και ρημάζουν...
για τους άτολμους και ντροπιασμένους από την ίδια τους την ύπαρξη πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου, που συνένοχα σιωπούν και Χθες και Σήμερα...
για τους μιντιάδες που αφού μας αποχαύνωσαν πλέον φοβούνται κι αυτό φαίνεται...

υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα....

το κάθε παιδί. το δικό σου, το αγέννητο δικό μου.

delusion

2008-11-29T11:27:00.007+02:00

~8~
Πλημμύρισαν παράπονα τ ' αμπάρια μου
στης θάλασσας το άπειρο τα βράδια μου
κι ας νόμισα πως ήμουν σε λιμάνι...
~8~

καρέ - καρέ

2008-11-26T00:13:00.007+02:00

ξανά και ξανά. αν αξίζει να το κάνεις, αξίζει και να το παρακάνεις, της είχε πει κάποτε κάποιος. τότε για να δικαιολογήσει τη στάση του βεβαίως, αλλά τώρα της ταιριάζει γάντι κι έτσι το έγραψε φράση δεύτερη στο ημερολόγιό της. μια αθώα βόλτα στην παραλία, μήνα Νοέμβρη με υγρασία και ομίχλη εντός και εκτός, αποδείχτηκε πολύ ύπουλη και εξαντλητική για τις αντοχές της. είχε καιρό να περπατήσει έτσι. μα και να αισθανθεί. μια αίσθηση παράξενη που όμως πάντα επέστρεφε όταν έκανε βόλτα τη νύχτα, τυλιγμένη στο παλτό της με το μόνο να ξεφεύγει το βλέμμα της. σαν ηθοποιός στη ζωή μιας άλλης...σε ένα πλάνο ενός ατελείωτου περιπάτου που συνήθως βγάζει σε κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας. κι όταν αποφασίζει να επιλέξει το συρμό, διαλέγει το λάθος δρομολόγιο. εκείνο που την επιστρέφει πάλι πίσω. σαν τότε στο Στρασβούργο. χωρίς χάρτη, χωρίς λέξη στα γαλλικά, χωρίς το χρόνο να την πιέζει να επιστρέψει, χωρίς δεύτερο εισιτήριο...τότε βρήκε το δρόμο απλά κοιτώντας ψηλά τις σημαίες που κυμάτιζαν από το ψηλότερο κτίριο και ακολουθώντας τον ποταμό ανάποδα στη ροή. έτσι τον βρήκε κι απόψε, κι ας μην τον έψαχνε. τον δρόμο. γιατί εκείνον τον έψαχνε. αλλά κανένα από τα πρόσωπα που συνάντησε σε κείνο τον περίπατο δεν του έμοιαζε.
μόνη από χρόνια, με σχέσεις επιπόλαιες και βιαστικές, σε αυτόν τον μεγάλο της περίπατο έχασε πολλά και βρήκε άλλα. γεμάτη εκπλήξεις η ζωή. κι αν δεν έχει αυτά με τα οποία ξεκίνησε, δεν πειράζει. ίσως να έχει πια αυτά με τα οποία θα τελειώσει. αφηρημένη καθώς ήταν δεν άκουσε την κόρνα. όσο για το φρενάρισμα, ήταν ήδη αργά.

Χελιδόνι σε κλουβί 35 χρόνια τώρα...

2008-11-17T10:48:00.007+02:00

Νίκος Γκάτσος - Μάνος Χατζιδάκις - Αφροδίτη Μάνου

κι όλα αυτά για μια χώρα που όταν δεν μπορεί να πάει μπροστά, επικαλείται ως άλλοθι την Ιστορία της και δυστυχώς πάει πίσω.
για τους Έλληνες που 'γιναν νεοέλληνες.
και μη χειρότερα.

του '34

2008-11-12T22:08:00.007+02:00

Σε κείνο το σπίτι,το χωρίς τηλεόραση,μονίμως ακουγόταν μουσική. Όταν λέμε συνέχεια, εννοούμε συνέχεια. Ξυπνούσε νωρίς για τη δουλειά και πριν καλά καλά ανοίξουν τα μάτια, άνοιγαν τα αυτιά! Αγαπημένες μελωδίες για να ξεκινήσει τη μέρα ήταν οι εποχές του Βιβάλντι. Και οι τέσσερις. Χαλάρωνε με την Ανοιξη, γκάζωνε με τον Χειμώνα! Ο καφές ελληνικός. Στο μπρίκι. Διπλός και μέτριος.
[.....]
Παίζει ένα τραγούδι στο ράδιο από εκείνα τα παλιά. Η φωνή της Αρλέτας λέει πως είναι ένα νησί μέσα στην πόλη, δεν την ξέρει κανείς μα την ξέρουνε όλοι. Αρλέτα..το πρώτο τραγούδι που έμαθε από κείνη ήταν τα ήσυχα βράδια, το τραγουδούσε με την Ιωάννα στο γυμνάσιο στην ώρα των φιλολογικών. (Τώρα η Ιωάννα σε κάποια ορχήστρα θα παίζει τσέλο. )‘’Κι η Αθήνα θα ανάβει σαν μεγάλο καράβι που θα σαι μέσα κι εσύ…’’ Μέσα. Την άφησε τη Σαλονίκη. Στην αρχή είπε πως θα φευγε για λίγο αλλά ξέρετε τώρα πως είναι αυτά τα πράγματα..βρήκε μια δουλειά, έναν άντρα –εννίοτε και δεύτερο-, πάρκινγκ για το αμάξι και καταλαβαίνετε…βρες το ένα, βρες το άλλο…στο τέλος κάτι χάνεις.
[.....]
Όχι δεν ξέρω πως είναι αυτά τα πράγματα. Δυστυχώς δεν αξιώθηκα να μάθω. Το ‘’πολύ’’ μου και το ‘’λίγο’’ αποδείχτηκαν ελάχιστα κι οι άλλοι πάντα τα ήθελαν όλα, ή τουλάχιστον άλλα από όσα είχα εγώ να δώσω.
[.....]
Απόγευμα του Νοέμβρη του '34. Έπαιζε όπως πάντα Δεύτερο που ακόμα οι διαφημίσεις του δεν είχαν αλλάξει παρά ελάχιστα. Ακόμα η γνώριμη φωνή σου έλεγε να καλέσεις στο 2103624624. Καλά, τόσα χρόνια πέρασαν, ακόμα με τη μύτη μιλούσε αυτός; Τόσα βιβλία πούλησε, ένα διάφραγμα δεν μπόρεσε να διορθώσει;
[.....]
‘’-Τελικά θα πάρω την μπορντώ πετσέτα!’’ Αυτή που τη λένε προσώπου. Για το κορμί θα κρατήσω την κρεμ. Εσύ να φέρεις τις δικές σου πετσέτες.Και σεντόνια να φέρεις. Και κρεβάτι. Μόνο μαξιλάρι να μη φέρεις. Θα σου δώσω το δικό μου γεμισμένο με όλα μου τα όνειρα.
[.....]
Νοέμβρης του ’34. Υπάρχουν ακόμα ιστολόγια. Και σπλάττερ ιστορίες να τα γεμίζουν.

αν ακούς, ακούω κι αυτά που δε λες

2008-11-06T13:45:00.004+02:00

Η ώρα ήταν περίπου δέκα. Για την ακρίβεια ήταν ήδη έντεκα. Είχε ώρα που βγήκε από το μπάνιο κι είχε ξαπλώσει όπως έκανε συνήθως για να στεγνώσει. Κρύωνε αλλά δεν έλεγε να σηκωθεί για να ντυθεί. Τραβούσε την πετσέτα πότε από τη μια γωνία και πότε από την άλλη για να καλύψει μια πιθαμή δέρμα και την αίσθηση του κρύου. Τελικά δεν κατάφερνε τίποτα από τα δύο. Ούτε το ασκέπαστο κορμί της ήταν μια πιθαμή ούτε και η αίσθηση του κρύου μπορούσε να καταπολεμηθεί με ημίμετρα, πάσης φύσεως. Κάποια στιγμή πήρε την απόφαση και με λίγες κινήσεις σκούπισε το στεγνό πλέον σώμα της, άπλωσε τη λοσιόν, έβαλε τα εσώρουχα κι από πάνω φρεσκοπλυμένες πυτζάμες Αφού τακτοποίησε το μπάνιο, άπλωσε τις πετσέτες να στεγνώσουν ( πράγμα μάλλον αμφίβολο με την υγρασία που έχει καθίσει πάνω από την πόλη τις τελευταίες μέρες) κάθισε στο κρεβάτι και πήρε αγκαλιά τον υπολογιστή…είχε γράψει ήδη δέκα αράδες όταν στο ραδιόφωνο έπαιξε Garry Moore… τα άφησε στην άκρη όλα και έψαξε τη φωνή του. Να του πει ένα γειά. Όχι πιο μετά, τώρα.. Σήκωσε το ακουστικό, σχημάτισε το νούμερο..μόλις τον άκουσε ήταν έτοιμη να το κλείσει. Άκουσε μέσα από το τηλέφωνο την ίδια μουσική που έπαιζε το ραδιόφωνό της. Τους άρεσε και τους δύο η συγκεκριμένη μελωδία και άλλες φυσικά αλλά γι’ αυτές θα μιλήσουμε σε μια από τις επόμενες εκπομπές. Αν τον είχε λοιπόν κοντά, κατά πρόσωπο (ή και κατά ώμο…έτσι στηρίζονται καλύτερα οι άνθρωποι, λένε…) απλά θα τον κοιτούσε κι εκείνος θα καταλάβαινε. Ένα βλέμμα πιο βαθύ κι από φιλί για μια ζωή πιο ρηχή κι απ΄το τίποτα. Τώρα όμως για μια ακόμα φορά μπλέχτηκε μέσα στις γραμμές του μυαλού της, τις ευθείες και τις τεθλασμένες και χάθηκε. Δυο κουβέντες αντάλλαξαν μόνο και τρεις σιωπές. Το επόμενο τραγούδι …killing me softly with his song… Σταμάτησε να πληκτρολογεί και αφοσιώθηκε στις σκέψεις της. Χάθηκε. Άφησε τη μουσική να την ταξιδέψει και να την πάει κοντά του. Αστείο αλλά προχθές τον είδε στον ύπνο της. Να, αυτό θα θελε να συμβεί και τώρα. Great expectations, που λένε και οι σινεμάδες. ''...μόνο τα σημάδια του έρωτα αγκαλιάσαμε, στην καρδιά μια βουτιά δεν αρκεί... τ' άλλα είναι κοράλλια που ακόμα δεν τα φτάσαμε, είναι η αγάπη απάτητη γη...'' Για ποια αγάπη μιλάς; Δε μίλησε κανείς για αγάπη. Για ‘’point of no return’’ ίσως, αλλά για αγάπη όχι. Ήδη δεν αντέχεται, σκέψου να είχαν και την αγάπη στη μέση.. Πώς το ‘χε πει να δεις;..’’αυτό που το περνάς σπανίως σε ολόκληρη τη διαδρομή της ζωής σου , αλλά μπορεί και ποτέ.’’ Μέσα σε μια φράση του έψαξε τον εαυτό της. Τη γυναικεία της υπόσταση αλλά και την ανθρώπινη. Σπανίως; Μπορεί; Ή μήπως ποτέ; Μακάρι να ήξερε κι η ίδια με σιγουριά. Τώρα μόνο υποψίες έχει που γέρνουν υπέρ του ‘’σπανίως’’, όχι μόνο γιατί το πιστεύει αλλά γιατί το ‘’ποτέ’’ πάντα ήταν αβάσταχτο κι εκείνη είχε γεννηθεί ρομαντική.

το αδιάβροχο

2008-11-03T02:17:00.004+02:00

μην ξεχάσεις αύριο να πάρεις μαζί σου το αδιάβροχο. μην κοιτάς που απόψε έχει ξαστεριά. θα βρέξει αύριο. μην ξεχάσεις! τα υπόλοιπα θα σε πάρω τηλέφωνο αύριο να στα πω. .άντε πέσε να κοιμηθείς τώρα. πήγε 2 και.... να! σου σβήνω και το φως...

-καληνύχτα Μόνα Λίζα...

-καληνύχτα Ευτυχία...

η βροχή

2008-10-28T01:23:00.002+02:00

βρεγμένος ως το κόκκαλο και στεγνός ως την ψυχή, μάζεψε όση δύναμη είχε και στάθηκε στα πόδια του. λασπωμένο το παντελόνι , τα παπούτσια του να στάζουν και το τζάκετ που πήρε για την ψύχρα έχασκε πάνω στους ώμους του σαν δανεικό, ανίκανο να τον προστατέψει από τη βροχή. για ένα περίπατο βγήκε και κατέληξε να σκορπά από δω κι από κει το μυαλό του, τις σκέψεις του μη μπορώντας να βάλει τα πράγματα σε μια σειρά. έτσι είχε μάθει από μικρός. ο πατέρας του έτσι του μαθε. ''να βάζεις τα πράγματα σε σειρά για να βρίσκεις την άκρη και να λύνεις το πρόβλημα...''. έτσι του λεγε. κι εκείνος έτσι εκανε. μα τον πρόλαβε η βροχή. πάντα αυτό συνεβαινε. αυτή η πουτάνα η βροχή...αυτή έφταιγε για τα άλυτα προβλήματά του.

time, only time

2008-10-25T19:12:00.010+03:00

Κανείς δεν ξέρει τι να πει, ούτε ο χρόνος,
φτιάχνει καφέ για δυο μα πίνει μόνος...

-φο...

2008-10-22T00:49:00.002+03:00

-''...και μην αγχώνεσαι.είμαι εδώ...εκεί..δίπλα σου,,φόρα ζώνη!''-
εκείνη ζώνη δε φόρεσε ποτέ. θες τα χρόνια της, θες τα μυαλά που κουβαλάει από μικρό, ίσως κι από τύχη επί της ουσίας ζωνη δε φόρεσε. και τώρα ζητά από κάποιον άλλο να φορέσει και να την εμπιστευτεί. αστείο. αν όχι τίποτα χειρότερο. κι εκείνος γιατί να το κάνει; ούτε εκείνη θα το έκανε στη θέση του. δεν το κάνει ήδη. όσο πιο πολύτιμο το δώρο, τόσο πιο καχύποπτοι οι άνθρωποι. γι' αυτό σου λέω, φο μπιζού να φοράς που είναι και της μόδας. και μαθημένη να 'σαι στα φο...

Μιλώ -VI- (δε μιλώ.λογοκρίνομαι)

2008-10-11T20:07:00.003+03:00

-να αντέχεις όσο αντέχεις. όχι παραπάνω.
-πόσο παραπάνω δηλαδή;
-δεν ξέρω. προχθές άκουσα για ένα ραδιο-φόνο και ανησύχησα.
-τί εννοείς;
-να μην ανεβαίνεις σε μηχανές. είναι επικίνδυνα.
-το ξέρω. αλλά βιάζομαι. βιάζομαι σου λέω.
-καλά. και το νου σου στα υστερόγραφα. δεν ξέρω γιατί αλλά αυτά δεν λογοκρίνονται. να τα προσέχεις. αυτά και τις μηχανές.

κι έχω μια λύπη σαν θυμό...

2008-10-01T23:01:00.003+03:00

''τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης...'' και μαζί του τρανταζόμουν κι εγώ. έλεγα πως δεν είναι δυνατόν να νιώθει άνθρωπος έτσι. κι όμως! τι ειρωνεία. πράγματι. μπορεί να νιώσει άνθρωπος σαν βουνό. έτσι ένιωσα κι εγώ. σαν βουνό. για πρώτη φορά δεν κουβάλησα το βουνό,έγινα βουνό η ίδια. μα με τον καιρό ήρθε πάνω μου ένα μαύρο σύννεφο. κάθησε πάνω μου και με κατάπινε. μέρα με τη μέρα. εκείνο το σύννεφο που κάποτε ήταν αεράκι...

άπλωσα πάλι τα ρούχα προχθές. η μπλούζα σου έλειπε. ευτυχώς την ξέχασα και με ξέχασε στην Οινόη. και τώρα έχω μια λύπη σαν θυμό. έβρεξες. βράχηκα. και δε λέω να στεγνώσω.

αυτό που....

2008-09-25T19:01:00.005+03:00

Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά
αυτό που γλυστρά σα φίδι και χάνεται
αυτό που κλέβει απ' τους θεούς τη φωτιά...
Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή
αυτό που δροσίζεται απ' την αύρα του σύμπαντος
που κοιμάται σαν γέρος και ξυπνάει σαν παιδί...

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας
αυτό που σα σκόνη αιωρείται στο φως
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα 'ρθουνε
που την ίδια ώρα είναι φίλος κι εχθρός.
Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη
και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές....
Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ' αυτιά
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά.
Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά
αυτό που δεν ξέρεις εσύ που μ' αγάπησες
αυτό μου ζητάει να τραγουδήσω ξανά....

αυτό κλείνει σήμερα τα 24. χρόνια του πολλά!

Μόνα

Par avion

2008-09-17T21:15:00.004+03:00

είχα ξεχάσει πως είναι η αλληλογραφία. παλιά έγραφα πολύ με τους φίλους μου. πού λεφτά για τηλέφωνα τότε; κινητά δεν υπήρχαν καν. τελικά είναι όμορφα. άσχετα με το τι λες, το λες σίγουρα πιο ανθρώπινα από το κολοκύθι το msn που είναι λες και παίρνεις υπεραστικό από κοινοτικό τηλέφωνο αρχές του '90. τότε που καθώς εσύ έπινες καφέ στην Αρετσού εγώ περνούσα κρατώντας παγωτό χωνάκι στο ένα χέρι κι ένα μπαλόνι στο άλλο.
φθινοπώριασε εδώ. εκεί;

είναι μια ώρα δύσκολη η ώρα της μελέτης (je veux un café immédiatement...)

2008-09-07T20:41:00.015+03:00

ζω την απόλυτη άρνηση. αύριο δίνω μάθημα και σήμερα κάθε μου κύτταρο έχει σηκώσει μπαϊράκι. αρνείται να συνεργαστεί. αρνείται βρε παιδί μου. τελεία και παύλα. τα εγκεφαλικά μου κύτταρα δε, έχουν βγει σε λευκή απεργία...''λευκή'' γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα να σου στείλω αυτό το μέιλ, και ''απεργία'' γιατί ως γνήσια ελληνικά όταν λέμε απεργούμε δεν εννοούμε πως δε δουλεύουμε, αλλά ότι δεν δουλεύουμε για τους άλλους. είναι η μέρα εκείνη που αντί να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας (γι' αυτό υποτίθεται και απεργούμε...) αποφασίζουμε να ασχοληθούμε με εξωτερικές δουλειές!...
αυτές τις εξωτερικές δουλειές κάνω κι εγώ από το πρωί. και το βιβλίο με κοιτά από το γραφείο και μου δείχνει τα δόντια του, τα ατελείωτα δόντια του. αυτά που οι άνθρωποι τα λένε σελίδες.

να ήμουν τώρα σε μια παραλία.σε μια πευκοπαραλία της Χαλκιδικής...κι όχι έρμαιο της Ψυχιατρικής που από μια βδομάδα τώρα έχει βάλει στοίχημα πως θα με παχύνει 5 κιλά από το διάβασμα και το καθισιό.

τελικά οι μηχανισμοί άμυνας που βάζει σε λειτουργία ο καθένας μας για να ξεφύγει για λίγο από τα καθημερινά αδιέξοδά του έχουν πολλή πλάκα. να, του λόγου μου για παράδειγμα χρησιμοποιώ την άρνηση.
(όταν φτάσω να χρησιμοποιώ την ''απόσυρση'' θα χει γίνει σχιζοφρένεια... χα χα χα)

απόσπασμα από ένα μέιλ που έστειλα.

Πάνο je veux un café immédiatement....

ένα τηλεφώνημα κι ένα μέιλ

2008-09-07T12:39:00.009+03:00

~*~

σε μια γουλιά καφέ καμιά φορά χωράνε όλες οι σκέψεις. όσες κάνεις παρέα με τον εαυτό σου.τότε που δεν σου έχει μείνει κανείς άλλος. τότε που θα χτυπήσει ένα τηλέφωνο.

δεν το περίμενα εκείνο το τηλεφώνημα.ήμουν στη δουλειά,δεν είδα την κλήση εγκαίρως. κι αργότερα δίστασα να καλέσω πίσω.. δεν άργησε να ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο.ήταν τότε που με βρήκε με τη γουλιά καφέ στο στόμα. κατάπια,πήρα μια ανάσα και απάντησα. ένιωσα να μιλάω με μια τόσο γνώριμη φωνή, τόσο ζεστή και τόσο ''δική μου''..καιρό είχα να νιώσω έτσι. να,σαν εκείνο το τραγούδι του Ρασούλη...

Πολλές φορές βαθιά αναρωτήθηκα

τριγύρω οι άνθρωποι αν μ’ αγαπούνε

για ότι φαίνομαι ή αν αληθινά

για ότι είμαι εγώ, κοντά μου ζούνε

Κι όμως να που δεν ξέρω

ποιος εγώ , κι υποφέρω

νιώσε με σώσε με

κι ότι θες στο προσφέρω

Είναι στιγμές σιωπής που αναλογίστηκα

τους όρκους που ’δωσα γλυκιά μου εσένα

και με τα λόγια μου για μένα πείστηκα

τώρα δεν έχω πια φόβο κανένα

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε

γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα

και σαν τους πίστεψα, μ’ εγκαταλείψανε

ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα...

αυτό ήταν. η φωνή ήταν όπως την περίμενα. αλλά στο βάθος έδειχνε να με έχει καταλάβει. να μου υπόσχεται πως δεν θα με ξαναπληγώσει και να ζητά και τη δική μου την υπόσχεση. χωρίς λόγια τη ζητά. χωρίς λόγια τη δίνω. γιατί έτσι είναι οι φίλοι.

~*~

για το μέιλ θα τα πούμε άλλη φορά...

Δυο ευχές και μια ευχούλα

2008-09-06T17:25:00.003+03:00

μετά από το κάλεσμα του Παράλληλο υ φίλου μου, και δίχως έμπνευση για κάτι βαθύτερο ούτε στάλα , είπα να εγκαινιάσω τη νέα μου σύνδεση στο διαδίκτυο (μετά από κόπους και βάσανα και αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα σε κέντρα εξυπηρέτησης (?) πελατών) με την ευχή...για μένα, να βρω την ευτυχία, εμένα ή κάποια άλλη.
για τους άλλους, να έχουν υγεία και υπομονή.
για τους οχτρούς,να μην αντέχουν ούτε εμένα ούτε τους άλλους.

και να καλέσω με τη σειρά μου την Ανέφελη που καιρό έχω να τη δω και μου έλειψε...

l'erreur de la boussole

2008-08-10T19:52:00.003+03:00

Στο Λευκάτα να με βγάλεις. Τ' ακούς; Και μετά στον Άγιο Νικήτα...και μετά στους Εγκρεμνούς. Και μετά μη με γυρίσεις πίσω.

Μόνα

Α λ ά τ ι

2008-06-30T20:31:00.010+03:00

Μαρμαρυγές που μας ξυπνούν από τη λήθη
μέσα σε κάμαρες που έδυσε το φως
θα τις κοιτάξω κατά πρόσωπό ευθαρσώς
θα τους μιλήσω μ' έναν τρόπο που να πείθει...

Ανακατεύοντας το ''θα'' με το ''ποτέ''
είπα να κάνω το τραπέζι στον εαυτό μου
μ' όλο τ' αλάτι μες το πιάτο το δικό μου
αλλά στο τέλος να' ναι η λύσσα ρεφενέ...

Χάραζε κι έτρεμαν ανάσες και κορμιά
- πως να σ'αφήσω στα μισά; δεν το αντέχω -
σου δίνω όσο απ΄το νερό μου ακόμα έχω
μίλα σιγά για θα ξυπνήσουν τα παιδιά...

Μόνα

η Μόνα ζαλίστηκε

2008-05-31T13:39:00.007+03:00

''-οι λέξεις μερικές φορές δεν σημαίνουν τίποτα.
-μερικές φορές...''

θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω.

Monaliza

~ ρητά και άρρητα ~

2008-05-24T22:38:00.014+03:00

'' όποιος φοβάται, πάει σπίτι του ''

δημώδες

(εκ δήμου Ορχομενού...του ταμία των βασιλικών φρονημάτων της Ρούμελης)

~*~

οποιαδήποτε ομοιότητα με την πραγματικότητα είναι απολύτως τυχαία.
ίσως βέβαια να είναι παράλληλη.
οπωσδήποτε όμως δεν είναι προϊόν φαντασίας αλλά απύθμενης λογικής.

Αυτοβιογραφικά

2008-05-18T21:34:00.010+03:00

Μελαγχολείς εκ γενετής
κι όχι κατά περίσταση.
Ένθεν κι ένθεν σ'αγαπώ.
Στη μέση ένα τίποτα να σου θυμίζει
πως κάποτε ήσουν κάτι.

Monaliza

Μετά από το κάλεσμα του φίλου alps και της Ανέφελης Χριστίνας μου παίζω κι εγώ στο παιχνίδι.

Κι όλα αυτά Ιδιογράφως...

το αμάρτημα της χειρός μου

She needs a hero...

2008-05-13T22:08:00.011+03:00

...έχει πάει 4 το πρωί.τα μάτια της κλείνουν δίπλα σε ένα τηλέφωνο που δεν χτυπάει.τη μέρα η ζωή της τρέχει.τη νύχτα εκείνη τρέχει πίσω από τη ζωή της να προλάβει όσα δεν έζησε. ξαφνικά τινάζεται από το κρεβάτι. πηγαίνει προς το ψυγείο. το φως του φωτίζει την ύπαρξή της. πίνει λαίμαργα όσο πιο πολύ νερό μπορεί. ο καιρός έχει γίνει πιο ζεστός. βάζει το cd... το μωβ της νυχτικό τη γλυκαίνει...με μια μωβ ευτυχία περίεργη, παράξενη, παράτερη τόσο όσο και αναγκαία... φοράει τα ακουστικά, δυναμώνει τη φωνή, αγκαλιάζει το μαξιλάρι της κι αρχίζει να χορεύει... she needs a hero...

''K''

έλα ένα βράδυ την υπόσχεση να πάρεις...

2008-04-28T00:32:00.008+03:00

Μάριος Τόκας
Φίλιππος Γράψας
Δημήτρης Μητροπάνος
''Σ΄αναζητώ στη Σαλονίκη''

Ποτέ (το θέμα διάλεγες πάντα εσύ)

2008-04-25T20:29:00.013+03:00

~ ~ ~

Ποτέ δεν άλλαξες βλέμμα
κι η μοναξιά μου φωνή
στις συζητήσεις το θέμα
διάλεγες πάντα εσύ...

Φοράω μαύρο μπλουζάκι
και το παλιό μου μπλουτζιν
-ας μ'αγαπούσες λιγάκι,
έστω πιο λίγο από πριν...-

Στου φλυτζανιού σου τον πάτο
και στου καφέ τον ντελβέ
βυθίζομαι όλο πιο κάτω
μα δε σ'αγγίζω ποτέ...

Ηχώ που δεν επιστρέφει
κι αναρρωτιέμαι γιατί
εσένα ο χρόνος σε θρέφει
κι εμένα αφήνει μισή;..

~ ~ ~

μη ρωτάς

2008-04-13T19:51:00.010+03:00

''...μη ρωτάς αν κουράστηκα. να σε νοιάζει αν αντέχω.''

Ya no estas mas a mi lado corazon,
Y en el alma solo tengo soledad,
Y si ya no puedo verte,
Porque dios mi hiso quererte,
Para hacerme sufrir mas.

Siempre fuistes la razon de mi existir,
Adorarte para mi fue religion,
En tus besos encontraba,
El calor que me brindabas,
El amor y la pasion.

Es la historia de un amor,
Como no hay otro igual,
Que me hiso comprender,
Todo el bien, todo el mal.
Que le dio luz a mi vida,
Apagandola despues,
Ay! que vida tan obscura,
Sin tu amor no vivire.

~ Historia de un amur ~

παχνίδια για κλάμματα

2008-04-12T11:10:00.007+03:00

...και τελικά έρχεται μια μέρα που συνειδητοποιεί κανείς πως δεν είναι μόνος. στην παρέα λοιπόν καταθέτει κι η αφεντιά μου τα τραγούδια που την κάνουν να δακρύζει (να 'ταν ένα και δυο καλά θα ήταν,αλλά δυστυχώς...). έτσι θα παραβιάσω λίγο τους κανόνες του παιχνιδιού και θα προτιμήσω να αναρτήσω τα τραγούδια εκείνα που μου άρεσαν πάρα πολύ σε διάφορες στιγμές της ζωής μου και τότε...ε ναι λοιπόν! τότε έκλαψα!

τα σκοινιά * Ελευθερία Αρβανιτάκη

η ταχεία * Ελένη Βιτάλη

Χαλκίδα * Μανώλης Λιδάκης

τα πλοία των ερώτων * Δημήτρης Μητροπάνος

no second chance * blackmore's night

a bord de l' Aspasia * στίχοι: Νίκος Καββαδίας

και προσκαλώ με τη σειρά μου τον caesar και τον μακρινό μου ανθρακορύχο...

Δυστυχώς

2008-03-26T21:52:00.005+02:00

Στέρφα αγκαλιά ανήδονη,

ασπιδοφορεμένη

πως τάχα και θυμήθηκες εκείνο το ταγκό;

Φταίν’ καλοκαίρια που φύγαν

κι εσύ ήσουν χαμένη

ή μήπως ανεμόσκαλες

που αγγίξαν ουρανό;

Προσεύχομαι για σένα δυο

και τρεις σε καταριέμαι

την έμπνευση που μου 'ταξες κατάσαρκα φορώ

τα στράλια σου με πλάνεψαν

κι εσύ όλο θυμώνεις

ανοίξιασε το έξω σου,

το μέσα σου πενθώ.

Ήταν 12 του Μάρτη...

2008-03-13T14:08:00.004+02:00

Μάρτης στη Θεσσαλονίκη,
καλοκαίρι στο Ντεπώ
Τα τραγούδια σου θυμάμαι,
τα τραγούδια που αγαπώ...

Και στην άκρη ξεχασμένη,
μια ζωή σε περιμένει...

Τον Απρίλη αρρωσταίνεις
και το Μάη δε μιλάς.
Μου ’γραψες δυο λέξεις μόνο,
πως ακόμα μ’ αγαπάς...

πάνε 3 χρόνια...

Μιλώ -V- (μόνη μου)

2008-03-09T16:08:00.003+02:00

-δουλεύεις;
-όχι πολύ
-τι πρέπει να καταλάβω τώρα εγώ με το ''όχι πολύ'';
-ότι είμαι διαθέσιμος τόσο όσο πρέπει.
-α μάλιστα! να σου πω κάτι…βαρέθηκα τα πρέπει…
-γκρίνια…
-ναι. γεγονός.
-θα μπορούσαμε να τα πούμε το απόγευμα κατά τις 6 που θα έχω χρόνο;
-λυπάμαι αλλά τότε δεν θα έχω χρόνο εγώ.
-οκ.
-τέλοσπαντων. ας είναι. καλό σου απομεσήμερο το λοιπόν.
-επίσης!
-το βαρέθηκα αυτό το ’’επίσης’’. Κι ακόμα περισσότερο τη δήθεν άνετη απάντηση που θα πρέπει να σου δώσω μετά εγώ. εκείνο το υποκριτικό ‘’να ΄σαι καλά!’’.
-μωρό…έχεις όρεξη;
-………
-πλάκα κάνω! έλεος! γκρινιάρα!
-ναι! είμαι. ποτέ δεν προσπάθησα να προσποιηθώ πως είμαι κάτι άλλο. αν εσύ δεν το αντέχεις είναι άλλο θέμα.
-καλά. δεν μπορώ να μιλήσω τώρα. σεβάσου το.
-καλώς. καλό σου απόγευμα.
-επίσης! ξέρω ξέρω, να ‘μαι καλά…
-δεν μπορείς να μιλήσεις τώρα. σεβάσου το.
-μα…
-τουτ τουτ.....

Παίζω, παίζεις, παίζει...

2008-03-08T00:54:00.004+02:00

...μου χάρισε μια ζωή για να βγάλω τον επόμενο γύρο ο παράλληλος φίλος κι έτσι κι εγώ άπλωσα το χέρι και παρακάμπτοντας παθολογίες, παιδιατρικές και λοιπές καλές τέχνες έπιασα το βιβλίο ''Λύκοι σας παρακαλώ μην κλαίτε'' του Φάρλεϋ Μόατ.

σελίδα 123... φράση 6 κι έπειτα...
..Αν αυτό έτρεχε γρήγορα κι έμοιαζε εύρωστο, το παρατούσαν αμέσως και ξαναγυρνούσαν στους συντρόφους τους. Οι δοκιμές αυτές δεν ήταν τυχαίες και πολύ σύντομα παρατήρησα το πως ξεχωρίζανε το θήραμά τους. Πολύ σπάνια δοκίμαζαν να κυνηγήσουν ένα από τ'αρσενικά, που την εποχή εκείνη βρίσκονταν στην ακμή τους, αφού επί μήνες δεν είχαν κάνει άλλο παρά να τρώνε και να κοιμούνται...

''Εαρινοί περίπατοι'' (θα φορέσει μάρτη φέτος;)

2008-03-01T10:35:00.007+02:00

Κόκκινη κλωστή δεμένη…
στον καρπό της τυλιγμένη…
Σαν παραμύθι
καθώς στην παραλία η άνοιξη βολτάροντας πεζή…
κοιτάζει εσένα ποιητή, με βλέμμα από ασήμι…
κι ας λες πως μήτε κορίτσι αντάμωσες μήτε ανέμου τραγούδι…

Μα σαν κοιτάξεις μες στα χέρια σου θα δεις πως απ’ το βραχιόλι της σου ‘χει χαρίσει τις ’’κλωστές’’…
Μοιάζουν με τις γραμμές της ζωής σου….
Μα η αλήθεια είναι πως σου δείχνουν

τον Περίπατό της…

Γκρέτα Μπόρκμαν ( στο μπαλκόνι )

2008-02-11T23:05:00.002+02:00

...με το πάπλωμα μπερδεμένο στα πόδια της περπάτησε ως την πόρτα που βγάζει στη βεράντα. Το σκέπασμα σερνόταν μαζί με τον ύπνο της, ενώ το νυχτικό της άφηνε τον ώμο της εκτεθημένο στα χάδια των μαλλιών της. Με το χέρι της πιάνει το χερούλι, το γυρνά κι η πόρτα ανοίγει. Έξω κάνει παγωνιά. Φυσά εδώ και δυο μέρες. Ο αέρας έδιωξε όλα τα σύννεφα κι η ξαστεριά που έχει απόψε αφήνει το βλέμμα της να χαθεί στο σύμπαν. Πιάστηκε από το μπράτσο του κάγκελου. Έκλεισε τα μάτια, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της, τέντωσε το κορμί της και προσπάθησε να μυρίσει τη θάλασσα. Αυτή τη θάλασσα πάντα την κουβαλά κάπου μέσα της αλλά κάτι τέτοιες βραδιές την αναζητά εκτός της. Είχε πει πως πάντα θα ήταν '' στο ντεκ,σε μια σεζ λονγκ''. Αλλά όχι '' ...γερμένη , κάτωχρη απ' τη γνωστή και θλιβερότατην αιτία...'' Αλλά ναι, το κορμί της ώρες ώρες είναι σαν το Στρόμπολι. Τι κι αν όταν εκρύγνυται, καταλήγοντας μοιραία στη θάλασσα, πρώτα την εξατμίζει κι ύστερα σβήνει;.. Τότε είναι που καταλαβαίνει πως ούτε κι η θάλασσα τη χωρά. Ούτε εκείνη ούτε τη μοναξιά της. Άλλωστε καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή. Το 'χει πει κι ο Ρίτσος. Το 'χε διαβάσει ένα βράδυ που η αδερφή της κοιμόταν δίπλα της, στο παιδικό δωμάτιο ακόμα, τότε που ζούσε στο πατρικό. Αλλα τώρα στο δικό της μπαλκόνι τη βρήκε το ξημέρωμα. Το νυχτικό της δεν τη ζεσταίνει, τα γράμματα που γράφει στις σελίδες του μυαλού της σιγά σιγά χάνουν τη στρογγυλάδα τους, η σελίδα τελειώνει κι εκείνη πρέπει να πάρει μια απόφαση. Όχι, δεν θα πέσει.

Μπερντέδες και ντέφια

2008-01-06T00:38:00.003+02:00

Μπερντέδες και ντέφια σε κλίμα ρετρό

τρελάθηκε ο έρως, του λείπει το ρο

την Άνοιξη ψάχνει κρυφά να της πει

τη νύχτα να μην κοιμηθεί…

Παλιός κανταδόρος δηλώνει παρών

με ύφος βιμπράτο και μ’ακορντεόν

γεμίζω τις κούτες και φεύγω σιγά

απόψε σε θέλω τρελά…

Καλή χρονιά!

2008-01-01T15:10:00.003+02:00

καλή χρονιά και το 2008 να μας φέρει υγεία!
Τα καλύτερα έπονται!

( και κάθε ''γενική καθαριότητα'' να γίνεται πλέον πιο αθόρυβα...)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Γκρέτα Μπόρκμαν και Μοναλίζα Γκρίν

2007-12-23T16:08:00.002+02:00

στα προσεχώς!...

ως τότε Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!!

Αχ Αννούλα του χιονιά....

2007-12-09T20:37:00.002+02:00

χρόνια πολλά Μαμά!
Σ'αγαπάω!

comme conclusion...

2007-11-24T14:16:00.005+02:00

Sunrise Avenue - Fairytale Gone Bad

''...Tell them it's me who made you sad
Tell them the fairytale gone bad...''

γέννα

2007-11-21T00:54:00.000+02:00

...η ζέστη την έλιωνε. Αισθανόταν σιγά σιγά τη θερμοκρασία να ανεβαίνει στο σώμα της κι εκείνη να μην μπορεί να κάνει τίποτα. Το νερό δρόσιζε τα χείλη της και την ψυχή της. Το έπινε τόσο λαίμαργα που στο τέλος μην προλαβαίνοντας τις ανάσες το άφηνε να τρέξει στο λαιμό της, στο στήθος της μετά στην κοιλιά της και τελικά στα πόδια της. Έσερνε τα απομεινάρια του ύψους και του βάθους της σαν περιπλανώμενος ακροβάτης που τον απέσυραν νωρίς λόγω αστάθειας. Μέσα στο μυαλό της γυρνούσαν χρώματα, χιλιάδες χρώματα…και ξαφνικά…μαύρο!

Καιρό τώρα το παθαίνει αυτό. Χρώματα, χρώματα, χρώματα και ξαφνικά σκοτάδι! Την τελευταία νύχτα που είδε το ίδιο όνειρο ξύπνησε μούσκεμα από τον ιδρώτα. Ήταν αδύνατον να κουνηθεί. Το σώμα της μέσα στην αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού είχε παγώσει. Μόνο τα βλέφαρά της σάλευαν. Κάτι ήθελαν να πουν τότε. Τον κοιτούσε κατάματα όλη τη νύχτα δίχως να του μιλά. Νόμισε πως την καταλάβαινε. Τίποτα δεν κατάλαβε. Λέξη από όσα είπαν εκείνη τη νύχτα τα μάτια της.
Το πρωί την βρήκε στον καναπέ, κουλουριασμένη όπως όταν τη γέννησε η μάνα της και μισοσκεπασμένη. Τα μάτια της μόλις άνοιξαν, ξανάκλεισαν από το φως που έμπαινε από τη μεγάλη τζαμαρία. Και στη γέννα της το ίδιο είχε γίνει.

Ούτε αυτή τη νύχτα είδε πως εγκυμονούσε. Όχι κανένα γιο ή θυγατέρα. Όχι. Μια φωνή της είχε πει πως μόλις δει στον ύπνο της πως εγκυμονεί, την επόμενη μέρα θα ξαναγεννηθεί από μέσα της ο εαυτός της. Και τότε όλα θα είναι καλύτερα. Αλλά για μια ακόμα νύχτα είδε να ξεγεννά μονάχα αίματα.

Μιλώ -IV- ( με τιμή)

2007-11-20T14:09:00.002+02:00

-κυρία Ιονέσκο...
-πείτε μου!
-το πεπρωμένο φυγείν αδυνατον, λένε...
-το γνωρίζω αγαπητή μου! και τους δίνω δίκιο!
-και τί σκοπεύετε να κάνετε εσείς γι'αυτό;
-απολύτως τίποτα!
-Ωωωω!Μα πώς; Εσείς, μια κυρία με το κ κεφαλαίο,η κυρία Ιονέσκο, μία γόνος οικογενείας με την ιστορία της δικής σας και θα αφεθεί στους παρορμιτισμούς της σαν μια απλή γυναίκα;
-κι εγώ ''απλή'' ξεκίνησα. και το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον,λένε...

Μη με ρωτάς,δε θυμάμαι... Μη με ρωτάς,σε φοβάμαι.

2007-11-17T00:30:00.002+02:00

Ένα το χελιδόνι (Μίκης Θεοδωράκης)

Το γελαστό παιδί (Μίκης Θεοδωράκης)

Ο Αρχηγός (Μάνος Λοϊζος)

Της Αγάπης Αίματα (Μίκης Θεοδωράκης)

Ο Δρόμος (Μάνος Λοϊζος)

σαν σχολική γιορτή! Γιορτή!

Κύριε άνθρωπον ουκ έχω...

2007-11-14T20:50:00.003+02:00

«Κύριε άνθρωπον ουκ έχω....», είναι το παράπονο του παραλυτικού, που βγαίνει απ’ τα χείλη του και φανερώνει το μέγεθος του προβλήματος από τότε, και φτάνει, ακόμη μεγαλύτερο, μέχρι την εποχή μας.
Μέσα στο ανώνυμο και πολύβουο πλήθος, που συνοστιζόταν γύρω του, αυτός αισθανόταν μόνος με μόνιμους συντρόφους την ασθένεια, την έσχατη αδυναμία και την θανάσιμη απόγνωση.
Ανίατη αρρώστια τον είχε αφήσει 38 ολόκληρα χρόνια ακίνητο πάνω στο κρεββάτι του πόνου του. Πρόσθετο βάρος ήταν η εγκατάλειψη από πρόσωπα συγγενικά, φίλους και συμπατριώτες. Ήταν ολομόναχος στις δύσκολες ώρες. Είχε φτάσει στα έσχατα όρια της απελπισίας και περίμενε τη στιγμή, που θα κατέβαινε ο άγγελος να ταράξει τα νερά, μήπως βρισκόταν κάποιος δίπλα του να τον βοηθήσει. Και στα 38 χρόνια, μια ολόκληρη ζωή, δεν βρέθηκε ο άνθρωπος, που θα του πρόσφερε βοήθεια.

Η παρουσία του Θεανθρώπου γίνεται αντιληπτή, εκεί στην κολυμβήθρα της Βηθεσδά, από τον παραλυτικό με την ερώτηση: «Θέλεις υγιής γενέσθαι!» και η απάντηση: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω....». Δεν του λέει πονώ, η ναι θέλω να γίνω καλά, αλλά «δεν έχω άνθρωπο». Τότε ο Χριστός με μια προσταγή Του τον ελευθέρωσε απ’ τα δεσμά της αρρώστιας και της μοναξιάς. «Λέγει αυτώ ο Ιησούς, έγειρε, άρον τον κρέββατόν σου και περιπάτει». (πηγή: Ι.Μ.Σ.Κ.)

Τραγούδι: Γιώτα Νέγκα ''Έχω Άνθρωπο''

''...συ παίρτς το άλας και τρέχ'ς;...''

2007-11-12T00:18:00.002+02:00

Πέρα από τη χαρά που πεταρίζει μέσα μου για το περί δικαίου αίσθημα που έβαλε τα γυαλιά στις περγαμηνές των γιαλαντζί Δικαίων αυτής της παράταξης και χαιρετίζοντας τις δηλώσεις του κ. Σκανδαλίδη για το αποτέλεσμα στο 25% του καταμετρημένου εκλογικού σώματος (μακάρι αυτό το ήθος να ήταν μεταδοτικό στο ΠΑ.ΣΟ.Κ.!!) θα ήθελα να καταθέσω μια φράση που περνάει στο σόι από γιαγιά σε κόρη κι εγγόνα (θέλει ποντιακό αξάν όμως...) , προς γνώση και συμμόρφωση σχετικά με το αγγούρι (αφορμή στάθηκε το ποστ της Γητεύτριας - Ciao Bello!) και τα τεκτενόμενα των τελευταίων 60 ημερών στην μεγάλη δημοκρατική παράταξη:
το λοιπόν, έλεγε η γιαγιά
''όποιος λέει σε η ψωλή μ' αγγούρ' έν, συ παίρτς το άλας και τρέχ'ς;''
(ακούς Μπένι; εσύ Κίμων; Ανδρέα Λ. με λαμβάνεις;..)

αυτά. και εις άλλα με υγεία λοιπόν και σύντομα να ξαναβρούν τη χαμένη τους ταυτότητα και τον απωλεσθέντα προσανατολισμό, χωρίς ακρότητες και πάντα με ήθος.
Χρόνια Πολλά!

Της Άρνης το Νερό - Σταύρος Σιόλας

2007-10-27T11:20:00.003+03:00

Η Άρνη ήταν αρχαία νύμφη, κόρη του Αίολου και μητέρα του γενάρχη Βοιωτού, η οποία ανέλαβε από τη Ρέα την ανατροφή του θεού Ποσειδώνα.

Έτσι, για να πω πως σε κέρδισα...

2007-10-20T15:51:00.001+03:00

Αλέκα Κανελλίδου - Δημήτρης Μητροπάνος ''Δίδυμα Φεγγάρια''

αΓγΕΛίΑ

2007-10-19T23:43:00.003+03:00

ζητείται δράκος και βάτραχος για παραμύθι.
πριγκίπισσα έχει βρεθεί.
(κόντρα ρόλος: απαραίτητος)
πληροφορίες: εντός

-φτάνει; -όχι,λίγο ακόμα....

2007-10-16T14:53:00.002+03:00

άλλες 2 εβδομάδες...

και τέλος η εξεταστική!!!

στον ποιητή Δ.Μ.* (*Δεν Μπορώ)

2007-10-08T23:57:00.002+03:00

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
με υπαινιγμούς και επιούσιων νηστείες
αυτοθυσία στους Ολύμπιους αφήνεσαι
στη Σαπιέντζα τιμωρούνται οι αμαρτίες

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
του, μες τη νόσο του, υγιούς μυαλού σου κατά τ’άλλα
ευλογημένος ο καρπός του ελαιόδεντρου
κι ανέσπερα ρεφάρουνε τα μπάρκα τα μεγάλα

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
κι ένα Kαλάθι τη ζωή σου κουβαλάει,
καφές, τσιγάρο πρωινό και φύγε γρήγορα!
Ξυπνά ένας στίχος που τους δυο μας δε χωράει…

Αν μεταπλάθεις ποιητικά τη βιογραφία σου
βάλε να παίξει στα μονόπρακτα η Έλλη
κατρακυλούνε μες τους δρόμους ρίμες κάλπικες
κι η Σαπιέντζα δεν αλώνεται με βέλη...

Τα τσιμέντα

2007-10-04T13:53:00.003+03:00

Φτερά δυο μέτρα έβγαλα
και θέλω να πετάξω

πως θα ξεφύγω έλεγα

το δρόμο μου ν' αλλάξω...

Πού να σταθώ, πού ν' ανεβώ
στο πιο ψηλό κοντάρι

και πριν να πέσω στο κενό

να δώσω μια να τιναχτώ

να φτάσω το φεγγάρι...

Ρίζες στην άμμο έβγαλα

και θέλω να βλαστήσω

στην τύχη χαμογέλαγα

για να μη βλαστημήσω

Πως να σταθώ να κρατηθώ

να κάνω την πατέντα

κι ακόμα δύναμη να βρω

για να φυτρώσω στο μπετό

να σπάσω τα τσιμέντα...

με αφορμή αυτό το τραγούδι σας αποχαιρετώ προς το παρόν.

σύντομα θα τα ξαναπούμε.

οι φίλοι δε λένε αντίο,μόνο γειά χαρά!

φιλικά, Monaliza

Επίσημος...αγαπημένος (θα μου επιτρέψετε...)

2007-09-15T00:26:00.001+03:00

Θοδωρής Παπαλουκάς

''Είναι τρέλα, είναι τρέλα το παιδί με το τεσσάρι στη φανέλα!''

Ελλάδα- Σλοβενία 63-62... είναι αυτό που λέμε διεκδίκηση!

Πιστεύω εις έναν Theό...

Πονοκέφαλος...

2007-09-09T21:24:00.001+03:00

...ξαναχτυπά την πόρτα μου.

Πείτε του να φύγει.

Τα χάλια μου! (Εκλογές 2007)

2007-09-06T19:33:00.003+03:00

-να δεις τι θα δείξει σήμερα στις 9 η τηλεόραση;.. πως το λένε;..

-την πολιτική συζήτηση λες;

-όχι βρε! άλλο πράμα έχει. να δεις πως το λένε...

-debate?

-άνα γεια σου! ντιμπέιτ!

-και θα το δεις;

-φυσικά! θα βάλω να μουλιάσουν τα ρεβίθια, θα ξεπικρίσω και τις μελιτζάνες και μετά...άσε!...έχω να σιδερώσω δύο πλυντήρια.. έ, κι όπως θα πατάω τους γιακάδες του προκομένου θα το δω!

-ποιό;

-το ντιμπέιτ καλέ! καλά...εντελώς άσχετη είσαι μου φαίνεται!

Θεωρίες αριθμών

2007-09-04T01:01:00.002+03:00

Ο μετρονόμος σπάθιζε τον χρόνο.
Ο τοίχος όριζε τον χώρο.
Ο ορίζοντας έμοιαζε με αυταπάτη, χωρίς να είναι.

Κι εγώ, καταπίνοντας τις ανάσες μου,
έμαθα να κάνω υπομονή.

Μέχρι που ο ορίζοντας χάθηκε στην ουρανοθάλασσα.
Κι ο τοίχος γκρέμισε γιατί σάπισε -ή σάπισε γιατί γκρέμισε-.
Κι ο μετρονόμος, έρημος σύντροφος της σκιάς του,
βάλθηκε να παριστάνει το αριθμητήρι που του λείπουν οι εκατοντάδες.

Η θάλασσά μου σκοτείνιασε
κι ο φάρος συγχρονίστηκε με την καρδιά μου κι έσβησε.

Corre Lola, Corre...

2007-08-27T13:07:00.001+03:00

Es la vida la que empuja y la que aprieta.
._

Σιωπή 2007μ.Χ.

2007-08-27T01:30:00.000+03:00

-μη με κοιτάς έτσι. ντρέπομαι. που το σαβουάρ βιβρ μου επέβαλε να δείξω ότι με νοιάζεις. και που το ''κρίμα...'' που ξεστομίζω δεν έχει βάθος ούτε δάκρυ, παρά μόνο μια άνευρη συμπόνια. γι'αυτό σου λέω, ντρέπομαι. μόνο μέσα στους καπνούς βρήκα το θάρρος να σου τα πω. σαν ξαναβγεί ο ήλιος σου, έχω μάτια ατροφικά και θα με θαμπώσει. όταν βγει ο ήλιος μου, θα κρυφτώ πάλι στη σπηλιά μου.
συγγνώμη.

Αλητοπαρέα

2007-08-21T16:59:00.000+03:00

Δυο αλητάκια, ζωντανά χειμωνολούλουδα
τα όνειρά μου κάθε αυγή διαφεντεύουν
το 'να φωνάζουν Προσμονή και τ' άλλο Θύμηση,
σαν τους Δερβίσηδες στα σπλάχνα μου χορεύουν.

Ντε και καλά να μου ταράξουνε τα σχέδια
σκοπός τους πάντα να με βγάλουν απ΄το δρόμο
στήνουν παγίδες σα νομίζω πως τους ξέφυγα,
κάνουν τα λάθη μου να μοιάζουνε με νόμο.